60 



in eene embryozak-moedercel van O. Lamarckiana aan- 

 trof, niet met 14 maar met 28 chromosomen. Dat verder 

 in de culturen ook wel mutanten met 21 chromosomen 

 optreden, is volstrekt niet buitengesloten. O. g i g a s is 

 te Amsterdam nog tweemaal waargenomen, in 1898 

 als mutant van O. s u b 1 i n e a r i s en in 1S99 uit 

 0. 1 a t a X h ir tel lal). Deze beide exemplaren waren 

 echter steriel en droegen geen zaad. Het is dus de vraag 

 of zij werkelijk O. gigas waren. Temeer daar in dien 

 dien tijd de bastaard van O. gigas met O. Lamarckiana 

 nog niet van O. gigas onderscheiden werd. Dit blijkt 

 daaruit, dat de Vries -) O. Lamarckiana met O. gigas 

 gekruist heeft en beschrijft daarbij slechts O. gigas 

 als bastaard verkregen te hebben. Niet onmogelijk is 

 het dus, dat de beide andere keeren, dat O. gigas 

 scheen op te treden, inderdaad slechts planten ontstaan 

 waren, die 21 chromosomen in hunne kernen voerden. 



Volgens mondelinge mededeeling van Professor 

 DE Vries zijn dergelijlve vermoedelijke „halve mutanten" 

 (bastaarden) later ook herhaaldelijk uit zuiver bestoven 

 zaad van O. Lamarckiana ontstaan. De gelegenheid 

 hunne chromosomen te onderzoeken heeft echter tot nu 

 toe ontbroken. 



Ten slotte valt nog te wijzen op de buitengewone 

 zeldzaamheid, waarmede O. gigas is opgetreden. Terwijl 

 voor andere mutanten door de Vries de mutatie-coëfficiënt 

 1 of 0,1 is gevonden, is die voor O. gigas slechts 0,01. 

 Ook dit pleit er m. i. voor, dat deze laatste door 

 versmelting van twee kiemcellen ontstaan is, die ieder 

 van een verdubbeld aantal chromosomen voorzien waren. 



') Die Mutationstheorie. Bd. I, p. 231. 

 2) Die Mutationstheorie. Bd. II, p. 420. 



