71 



met eenige zekerheid uitmaken, welke twee paren tel- 

 kens bij elkander behooren. In dezelfde doorsnede, waarin 

 de afgebeelde kernplaat lag, merkte ik nog een derge- 

 lijke op, waarvan alle chromosomen zich duidelijk in 

 twee overlangsche helften hadden gesplitst, die bezig 

 waren uiteen te gaan. Dit gaf den schijn van eene 

 kernplaat met 48 chromosomen. 



In alle opzichten bevestigen mijne waarnemingen aan 

 normale wortels van S p i n a c i a , hetgeen Strasbueger 

 op dwarsche doorsneden van gechloraliseerde wortels 

 van Pisum heeft gezien. Hier komen in de normale 

 cellen 7 paren in de kernplaten voor, in de syndi- 

 ploide 14. Groepen van vier komen volgens Strasbur- 

 GER ook hier niet voor, tenzij toevallig twee paren tot 

 elkander zijn genaderd. Dit gaf aan Strasbueger aan- 

 leiding, om te zeggen: ^) „Durch die Vereinigung der 

 beiden elterlichen Chromosomen sind augenscheinlich die 

 durch ihre Homologie veranlaszten Anziehungen in 

 diploiden Kernen ausgeglichen, und es bleibt keine unge- 

 sattigte Afhnitat übrig, um die homologen Paare von 

 zwei diploiden Kernen zusammenzuführen". 



Ten opzichte van de boven besproken kernen van 

 D rosé ra longifolia, Oenothera gigas en vele 

 der apogame gewassen kan men dus uit het boven- 

 staande de gevolgtrekking maken, dat men tegen de 

 opvatting, dat hier vier stellen van chromosomen aan- 

 wezig zijn, zooals er in de kernen van andere planten 

 twee zijn, niet als argument kan aanvoeren, dat bij 

 de kerndeelingeu dezer planten de chromosomen niet in 

 groepen van vier liggen. 



Behalve bij Spinacia heb ik ook in wortels van 



1) 1. c. p. 494. 



