73 



de paren waar te nemen, flaar de chromosomen zeer 

 lang zijn en geen noemenswaardig verschil in hunne 

 lengte vertoonen. 



Yerder heeft Geerts ^) opgemerkt, dat de 14 chromo- 

 somen, die in de kernplaten der yegetatieve deelingen 

 van Oenothera Lamarckiana geteld kunnen 

 worden, min of meer duidelijk in 7 paren gerangschikt 

 zijn. Bijzonder fraaie paren heeft Muller -) bij vegetatieve 

 deelingen in worteltoppen van verschillende soorten 

 van Yucca waargenomen. De 10 groote en 44 tot 

 46 kleine chromosomen, die hier aanwezig zijn, vormden 

 zoowel in de kernplaten als ook nog bij het uiteengaan 

 der dochterchromosomen naar de polen, zoo duidelijke 

 paren, dat de praeparaten zich tot photographische 

 opnamen leenden. Volgens Strasburger is deze paring 

 een krachtig argument voor de individualiteit der 

 chromosomen en moet men zich voorstellen, dat van 

 ieder paar het eene lid afkomstig is van den vader, 

 het andere van de moeder. Hij zegt ook^): „Ichzweifle 

 nicht im geringsten daran, dass es sich um eine allge- 

 meine Erscheinung in diploiden Kernen dabei handelt". 



Dit neemt echter niet weg, dat een verschijnsel 

 waaraan zoo belangrijke theoretische beschouwingen zijn 

 vast te knoopen, door herhaalde waarnemingen aan 

 verschillende objecten behoort te worden bevestigd. 

 Vooral is dit hier het geval, waar het aantal waar- 

 nemingen nog zoo klein is. 



^) J. M. Geerts. Beitrage zur Kenntniss der Cytologie tind der partiellen 

 Sterilitat von Oerwthera Latnarckiana. Ree. des trav. bot. Xéerl. Vol. V, 1 909. 



') Clemens Muller. Ueber karyokiuetische Bilder inden Wurzelspitzen 

 von Yucca. Jahrb , f. wiss. Bot., Bd. XL VII, Heft I, 1909. 



') E. Strasburger. Zcitpunkt der Bestimmung des Geschlechts, 

 Apogamie, Parthenoyenesis und Reduktionsteilimg. Hist. Beitr. Heft 

 VII, Jena, G. Fischer, 1909, p. 90. 



