77 



den rusttoestand tot een zoo fijn netwerk, dat men er 

 met de sterkste vero-rootinofen niet veel meer van kan 

 zien ; dit is ook bij S p i n a e i a zoo. Bij vele planten 

 echter blijft zelfs in kernen, die zich niet meer deelen, 

 een bepaald gedeelte van het chromosoom als chroma- 

 tine-korrel aan den kern wand zichtbaar. Vroeger droe- 

 gen deze korrels den naam pseudonucleolen. 



RosENBERG ^) Ontdekte echter, dat deze lichamen in 

 de rustende kernen van verschillende planten in een 

 bepaald aantal optreden, en dat dit met dat der chro- 

 mosomen overeenstemt. Dit deed de meening ontstaan, 

 dat men in deze chromatine-lichamen deelen van de 

 chromosomen had te zien. 



Later heeft O verton -) ze met den naam prochro- 

 raosomen bestempeld. 



Laibach ^) bestudeerde het voorkomen van deze pro- 

 chromosomen bij Cruciferen. Ook hij nam waar, 

 dat zij in het kernnet optreden in een aantal, dat met 

 dat der chromosomen overeenstemt. Dikwijls waren deze 

 prochromosomen van verschillende grootte, hetgeen vol- 

 gens hem daarop berust, „dass der Grad der Yertei- 

 lung des Chromatins auf das Netzwerk nicht für alle 

 Chromosomen eines Kernes der gleiche zu sein braucht". 

 Door Laibach werd ook beschreven, dat de prochro- 

 mosomen in paren kunnen liggen. Hierop legt Rosen- 

 BERG nu ook den nadruk in eene voor korten tijd ver- 

 schenen verhandeling „üeber den Bau des Ruhekerns". ^) 



') o. RosENBERQ. Ueber die Individualiteit der Chromosomen im 

 Pflnnzenreiche. Flora XCIII, 1904. 



') J. B. Overton. Ueber Reduktionsteilung inden Pollenmutterzellen 

 einiger Dikotyïen. Jahrb. f. wiss. Bot., Bd. XLII, 1905. 



') F. Laibach. Zur Frage nach der Individualiteit der Chromosomen 

 im Fflanzenreich. Beih. z. Bot. Centr.bl., Bd. XXII, 1907. 



4) Svensk botanisk Tidskrüt, Bd. III, 1909, p. 163—173. 



