96 



laatsten verder in hare ontwikkelinty vorderen, wordt 

 dit verschil in kleur allengs duidelijker. Tegelijkertijd 

 beginnen de wandcellen en later ook de moedercellen 

 elkander los te laten. Door op deze beide kenmerken 

 te letten, kan men bij het onderzoeken van een praepa- 

 raat terstond beoordeelen in welk stadium der ontwik- 

 keling de moedercellen in eene bepaalde anthere zich 

 bevinden. Tot aan de synapsis plegen de moedercellen 

 en meestentijds ook de wandcellen aaneengesloten te 

 blijven en kleuren de laatsten zich slechts weinig don- 

 kerder dan de eersten. Hierdoor kan men dus steeds 

 met groote zekerheid beshssen, of men een prae- dan 

 wel een postsynaptisch stadium bestudeert. 



De kernen der moedercellen vertoonen in het rust- 

 stadium bijna geen kleurbare deeltjes. Slechts de 

 uucleolus is duidelijk zichtbaar. Zoodra echter de 

 prophase der deeling is begonnen, treden kleine korrels 

 van chromatine op. Yan deze liggen telkens ver- 

 scheidene achter elkander op een linine-draad. Deze 

 draden liggen op geringe afstanden paarsgewijze en 

 dragen de korrels van chromatine telkens twee aan twee 

 tegenover elkander. Nu naderen deze draden tot elkaar 

 en de chromatine-korrels smelten inéén (PI. I, fig. 7). 

 Daardoor ontstaan banden, die dus uit twee fijne parallele 

 draden bestaan, waartusschen bieren daar ophoopingen van 

 chromatine liggen. Tusschen een zoodanigen band en een 

 smal chromosoom, dat zich in de prophase van eene 

 typische kerndeeling bevindt, valt eene sterke overeenkomst 

 op te merken (vergelijk tekstfiguur C, blz. 83). Uit het 

 verdere verloop der deeling blijkt dan ook, dat zulk een fijne 

 linine-draad met achter elkander geplaatste chromatine- 

 korrels een chromosoom vertegenwoordigt. De band, die 

 op deze wijze door het tot elkaar naderen van twee 



