97 



draden en de versmelting hunner chromatine-korrels 

 wordt gevormd, bestaat dus uit twee zijdelings met 

 elkander verbonden chromosomen. Daar in het vege- 

 tatieve leven bij Spinacia 12 chromosomen worden 

 aangetroffen, zou men dus ook verwachten 6 dergelijke 

 banden te zien. Op deze allervroegste stadiën is dit 

 echter nog niet mogelijk. Wel zag ik, dat nu tegen 

 den nucleolus eenige, en wel zeer dikwijls juist 6, zich 

 donkerkleurende korrels liggen en dat van deze uit 

 telkens een paar linine-draden zijn oorsprong schijnt te 

 nemen. Over de mogelijke beteekenis hiervan zal ik in 

 de laatste § van dit hoofdstuk spreken. Zoodra de 

 prophase iets verder is gevorderd, kan men in vele 

 cellen echter 6 banden, d. w. z. 6 paren van chromosomen, 

 onderscheiden. Fig. 8 en Fig. 9 op PI. I geven twee 

 kernen weer, die zich in dit stadium bevinden. Dat de 

 banden, die in deze beide figuren worden gezien, dubbel 

 zijn, blijkt ten eerste uit de vele splijtingen, die er in 

 voorkomen. Men ziet deze in beide figuren bijv, in het 

 chromosomenpaar, dat met 1 is gemerkt, verder in het 

 paar 4 in Fig. 9, enz. In de tweede plaats blijkt de 

 dubbelnatuur der banden uit de dubbele uiteinden, die 

 dikwijls worden gezien, zoo bijv. bij band 3 in Fig. 8 

 en bij band 1 in Fig. 9. Uit deze figuren volgt, dat 

 er niet van een doorloopenden dubbelen kerndraad en 

 nog minder van een enkelvoudigen kerndraad sprake 

 kan zijn. Elk der 12 chromosomen treedt in de prophase 

 op als een fijn draadje, waarop chromatine-korrels ge- 

 plaatst zijn en dat twee vrije uiteinden heeft. Twee 

 parallele draden vormen samen een band, die dus ook 

 twee vrije uiteinden heeft. De 6 banden moeten dus 

 te zamen 12 vrije uiteinden hebben. Maar het is niet 

 altijd mogelijk, om in één kern deze allen te zien. Dit 



7 



