99 



de dubbele natuur der draden nog door splijtingen. 

 Deze ziet men bijv. in Fig. 14 bij *. 



Het is mij opgevallen, dat er een verband schijnt 

 te bestaan tusschen den nucleolus en het complex der 

 chromosomen. Reeds naar aanleiding van hetgeen in 

 Fig. 7 op PI. I is afgebeeld heb ik hierop gewezen. 

 Bij het ontstaan van het synapsis-kluwen trof het mij, 

 dat dit steeds tusschen den nucleolus en den kernwand 

 schijnt aangelegd te worden. In Fig. 13 ziet men, hoe 

 de nucleolus door het ontstaan van het synapsis-kluwen 

 van den kernwand afgedrongen wordt. In verreweg de 

 meeste gevallen ligt hij later aan de van den wand 

 afgekeerde zijde van dit kluwen, terwijl dit laatste tegen 

 den kernwand ligt. Daarbij blijven nucleolus en kluwen 

 met elkander verbonden. Fig. 13 toont een synapsis- 

 kluwen, waarin men de 6 paren der chromosomen niet 

 kan onderscheiden. Hetzelfde is het geval in Fig. 12. 

 Deze figuur heb ik echter geteekend, omdat twee der 

 paren er bijzonder duidelijk in uitkomen. Zij zijn met 

 a en b gemerkt en vertoonen zeer fraaie splijtingen en 

 dubbele uiteinden. 



Thans is het stadium der synapsis bereikt. Fig. 1, 

 PI. II treeft eene afbeelding^ van eene dwarsche 

 doorsnede eener anthere, welker moedercellen zich in 

 dit stadium bevinden. De wandcellen zijn begonnen 

 elkander los te laten en vertoonen meestal twee 

 kernen. 



Dat tapeten-cellen meerkernig kunnen worden, is een 

 verschijnsel, dat in den laatsten tijd vaak de aandacht 

 heeft getrokken. Het wordt door eene deeling van de 

 oorspronkelijk aanwezige kern te weeg gebracht, waarop 

 geene celdeeling volgt. Ook kunnen wel meer dan twee 

 kernen in eene cel optreden, doch dit heb ik bij 



7* 



