105 



voorstellen, dat de 6 paren alle met hun eene uiteinde 

 uit het synapsis-kluwen zijn vrijgekomen. Het andere 

 uiteinde ligt nog ongeveer in het midden van de kern, 

 zoodat daar ter plaatse nog een rest van het kluwen 

 aanwezig is. Het paar, dat met e e is gemerkt, is naar 

 boven omgebogen, hetgeen waarschijnlijk weer aan een 

 vroegeren lis- vorm moet toegeschreven worden, en bestaat 

 klaarblijkelijk uit twee zijdelings naast elkander liggende 

 chromosomen. Dit laatste is eveneens het geval met de 

 paren a a, bb en cc. De periphere einden der paren 

 dd en + + wijken uiteen. Merkwaardig is, dat de 

 beide vertakkingen, d. w. z. de beide samenstellende 

 chromosomen, nog eens gesplitst zijn. Ik schrijf dit toe 

 aan het optreden van de overlangsche splitsing, die 

 gewoonlijk eerst bij het einde van de eerste deeling 

 duidelijk wordt. Dezelfde lengte-splitsing merkt men 

 nog op latere stadiën op. Fig. 5, PI. I toont eene kern 

 van eene embryozak-moedercel kort voor de diakinese. 

 In dit geval blijven de paren niet, zooals ik dat voor 

 de polleu-vorming beschreef, tot dit tijdstip in het 

 midden samenhangen. Men ziet, hoe zij uiteenglijden 

 en daarbij nog bezig zijn korter en dikker te worden. 

 In het paar nu, dat met a is aangeduid, is in beide 

 chromosomen de bedoelde lengte-splitsing nog aanwezig. 

 Ook in de diakinese, die door Fig. 6, PI. I wordt 

 voorgesteld, is zij waar te nemen. Men kan hier 4 

 gedrongen paren tellen en één paar, waarvan de beide 

 chromosomen, die door * zijn aangewezen, elkander 

 geheel hebben losgelaten. Bij a merkt men echter eene 

 viertallige groep, eene tetrade, op. Toch zijn dit slechts 

 2 chromosomen. Maar deze zijn ieder in het bijzonder 

 reeds in de lengte gesplitst. Gewoonlijk treedt deze 

 splitsing eerst op, wanneer de chromosomen zich naar 



