109 



Een punt, waarop ik nog- wijzen moet, is het gedrag 

 der doorloopende spoeldraden. Wanneer de chromosomen 

 op weg" zijn naar de polen der spoel, blijven er tusschen 

 deze nog slechts zeer weinig verbindingsdraden over 

 (Fig, 6). Wanneer dan de chromosomen bij de polen 

 zijn aangekomen en de dochterkernen dus beginnen te 

 ontstaan, wordt de ruimte tusschen deze laatsten geheel 

 met protoplasma gevuld en het heeft den schijn, alsof 

 de spoeldraden, die nog aanwezig waren, worden ver- 

 broken en gedesorganiseerd. In het protoplasma merkt men 

 nu talrijke extranucleaire nucleolen op. Later, wanneer 

 de dochterkernen gevormd zijn, is echter een duidelijke 

 phragmoplast of complex van verbindingsdraden tusschen 

 de beide dochterkernen aanwezig. Het komt mij onwaar- 

 schijnlijk voor, dat deze secundaire verbindingsdraden 

 door splijting van de primair aanwezige zouden zijn 

 ontstaan, zooals thans vrij algemeen wordt aangenomen. 

 Veeleer schijnt het, dat het cytoplasma tusschen de 

 beide dochterkernen zich opnieuw tot fijne draden dif- 

 ferentieert en dat daardoor de phragmoplast ontstaat. 

 Deze voorstelling stemt overeen met hetgeen door Postma ^) 

 onlangs voor het ontstaan van den phragmoplast bij de 

 vegetatieve deelingen in de worteltoppen van Allium 

 is beschreven. In Fig. 9, PI. III is een deel van den 

 phragmoplast naast de kern te zien, terwijl de geheels 

 phragmoplast, zooals die tusschen de dochterkernen 

 aanwezig is, in Fig. 13, PI. III afgebeeld is. 



Nadat zij zich eenigen tijd in den afgebeelden rust- 

 toestand hebben bevonden, gaan de dochterkernen zich 

 opnieuw deelen. De kernholte wordt allengs kleiner; 



') G. Postma. Bijdrage tot de kennis van de vegetatieve celdeling bij 

 de hogere planten. Diss. Groningen, 1909. 



