115 



de tweede plaats is de aard der elementen, die tijdens 

 de synapsis met elkander paren, aan verschil van meening 

 onderhevig. Ten derde is het de vraag, of slechts eene 

 paring dezer elementen zonder versmelting plaats heeft, 

 dan wel, of de chromosomen in de prophase der reductie- 

 deeling niet alleen paren, maar bovendien ineensmelten. 

 Ten aanzien van alle drie deze punten geven de resultaten 

 van mijn onderzoek der reductie-deeling van Spinacia 

 een antwoord. 



Op de vraag, of de chromosomen in een doorloopend 

 dubbel spireem zijn gerangschikt, dan wel zich nooit 

 met hunne uiteinden vereenigen, geven vele der nieuwste 

 verhandelingen geen beslissend antwoord. Zoo laten 

 OvERTON en LundegIrdh de mogelijkheid open, dat 

 bij verschillende van de door hen bestudeerde gewassen 

 een doorloopende kerndraad aanwezig is. Rosenberg 

 echter neemt bij Crepis virens niet slechts één maar 

 meerdere spireemdraden waar en acht het dus waar- 

 schijnlijk, dat de chromosomen zich bij deze plant 

 niet tot één doorloopend spireem vereenigen. Ook bij 

 Spinacia heb ik geen aanduiding van een door- 

 loopenden kerndraad kunnen vinden. Yóór de synapsis 

 waren zeer dikwijls 6 banden, ieder met twee vrije 

 uiteinden, zichtbaar (Fig. 8, 9 en 11, PI. I), en na de 

 synapsis deden zich ook geen verschijnselen voor, die 

 er op konden wijzen, dat eene segmentatie van een 

 spireem zou plaats grijpen. 



Wat het tweede punt betreft, neemt Grégoire, zooals 

 wij gezien hebben, aan, dat uit het netwerk van de 

 rustende kern parallele fijne draden worden gedifferen- 

 tieerd, die zich by het intreden van het synapsis-stadium 

 aaneenleggen, om eerst weder uiteen te wijken, nadat 

 zij uit het kluwen als dubbele draden te voorschijn 



8* 



