118 



die met zygosomen vergelijkbaar zijn. In de pollen- 

 moedercellen van S p i n a c i a heerscht nu in de ver- 

 schillende cellen in dit opzicht een zekere graad van 

 veranderlijkheid, die er voor pleit, dat de bedoelde typen 

 van elkander niet wezenlijk verschillen. 



Op de derde vraag, of de chromosomen in de pro- 

 phase der reductie-deeling niet alleen paren, maar boven- 

 dien ineensmelten, heb ik hiermede tevens het antwoord 

 gegeven. Daar Grégoire de copulatie tusschen de fijne 

 draden in het zygonema-stadium ontkent, heb ik in het 

 bijzonder ook op de paring der draden in de prophase 

 der reductie-deeling gelet. Ik zag, dat de chromatine- 

 korrels, die op de parallele linine-draden tegenover 

 elkander gerangschikt waren, met elkander versmolten 

 (Fig. 7, PI. I.) De dikkere plekken in de banden, die 

 daardoor ontstonden, kunnen niet verklaard worden 

 door het om elkander gestrengeld zijn der beide chro- 

 mosomen, die een band vormen. Ik wees er ook reeds 

 op, dat een dusdanige band eene groote overeenkomst 

 vertoont met het beeld, dat de typische deeling van een 

 smal chromosoom oplevert. Verder wil ik er hier aan 

 herinneren, dat de overlangsche helften van een chro- 

 mosoom, dat zich in de prophase eener vegetatieve kern- 

 deeling heeft gedeeld, dikwijls om elkander gestrengeld 

 zijn. Dit verschijnsel is dus niet „absolument caracté- 

 ristique de la prophase hetéroty piqué", zooals Grégoire 

 meent. Dit is ook daarom van beteekenis, omdat Jans- 

 SENS ^) er eene ^Theorie de la Chiasmatypié'^ aan heeft 

 vastgeknoopt, volgens welke de chromosomen in de pro- 

 phase van eene heterotype deeling bij hunne omstren- 

 geling geheele stukken zouden omwisselen. Het komt 



') Zie: La Cellule, Bd. XXV, Juli, 1909. 



