119 



mij voor, dat het winden van twee chromosomen om 

 elkander in de prophase van de reductie-deeling of van 

 de helften van één chromosoom in de prophase van eene 

 typische deeling een mechanisch verschijnsel is, zonder 

 verdere physiologische beteeken is. 



Bij S p i n a c i a nam ik, zooals ik reeds gezegd heb, 

 eene ineensmelting waar van chromatine-korrels, die op 

 de parallele linine-draden paarsgewijze tegenover elkander 

 gerangschikt waren. De vraag doet zich nu voor: hoe 

 komen die korrels juist tegenover elkander te staan, 

 voordat de versmelting intreedt? In het vorige hoofd- 

 stuk heb ik de meening uiteengezet, dat de zoogenaamde 

 chromomeren tengevolge van mechanische oorzaken 

 ontstaan en bij vegetatieve deelingen, zoowel in moeder- 

 als in dochter-chromosomen, alleen dan optreden, wanneer 

 deze smal zijn en weinig chromatine bevatten. Treden 

 nu bij S p i n a c i a in het leptonema-stadium der 

 reductie-deeling toch dergelijke chromomeren op? Maakt 

 zich toch een streven kenbaar van de stoffelijke dragers 

 der erfelijkheid, om zich tot hoogere eenheden te ver- 

 eenigen in verband met de verdere deelingsverschijnselen? 

 Dit komt mij niet waarschijnlijk voor. Ik herinner hier 

 aan hetgeen Grégoire zegt, naar aanleiding van het 

 feit, dat ook hij bij de door hem bestudeerde planten 

 in het leptonema-stadium zoogenaamde chromomeren 

 waarnam ^). „Les chromomères situés Ie long des filaments 

 ne sont pas des corpuscules autonomes, des unités 

 morphologiques nettement définies, mais bien des tractus 

 plus épais et plus chromatophiles situés sur Ie filament 

 chromosomique. Ces renflements chromatiques doivent 

 s'expliquer, au moins en partie, comme dus a un 



') 1. c, 1907, p. 408. 



