120 



étirement subi par les filaments et leur correspondance 

 d'un filament a l'autre trouve probablement son expli- 

 cation dans Ie fait que eet étirement n'est subi par les 

 filaments que lorsqu' ils sont déjkintimement rapprochés: 

 cette élongation est donc subie par eux d'une faeon 

 identique". Dit kan nu bezwaarlijk eene verklaring 

 daarvoor geven, dat bij S p i n a c i a in de vroegste 

 prophase de chromatine-korrels gepaard optreden. Maar 

 wij moeten bedenken, dat ook de oorzaken, waardoor 

 in vegetatieve kernen de homologe chromosomen paren 

 plegen te vormen, onbekend zijn, en verder, dat ook 

 de prochromosomen dikwijls gepaard zijn. Hieruit blijkt 

 dus, dat, wanneer van de twee chromosomen van een 

 paar een deel is gealveoliseerd, het zichtbaar blijvende 

 deel in vele gevallen eveneens homoloog is. Maar dan 

 ligt het voor de hand om te vragen: waarom zouden 

 dan in de prophase van de reductie-deeling ook niet 

 „des tractus plus épais et plus chromatophiles" van 

 beide chromosomen, dank zij hunne ons onbekende 

 homologie, tegelijkertijd en gepaard zichtbaar worden? 

 Deze beschouwing pleit m. i. tegen de opvatting van 

 deze lichaampjes als chromomeren. 



Ook bij de overlangsche splitsing der lissen na het 

 pachynema-stadium heb ik bij S p i n a c i a geen aan- 

 duiding van de aanwezigheid van chromomeren gezien. 

 In verband met de mechanische verklaring van het 

 ontstaan der chromomeren, die ik in het vorige hoofd- 

 stuk gaf, is eene mcdedeeling van Lundegardh belang- 

 rijk. Waar hij over de splitsing der dubbele draden na 

 de synapsis spreekt, zegt hij : i) „Wie bei Trollius 

 konnte ich auch bei Matricaria die Anwesenheit eines in 



^) 1. c, p. 110. 



