121 



Chromomeren zerteilten Spirems konstatieren. Dagegen 

 habe ich immer einen glatten und anscheinend homogenen 

 Kernfaden bei Achillea und Anthemis gefunden." „Das 

 Spirem ist bei Matricaria sehr dünn und lang und 

 durchsetzt den Kern in vielen Krümraungen und 

 Schlingen." Ook hier treden dus slechts bij smalle 

 chromosomen chromomeren op. Dit pleit voor de 

 gegeven verklaring. 



Enkele opmerkingen mogen hier in verband met mijne 

 waarnemingen aan Spinacia nog plaats vinden. 



In de eerste plaats is de diakinese hier merkwaardig, 

 omdat de beide leden van de verschillende paren van 

 chromosomen elkander in meerdere of mindere mate los 

 kunnen laten. Er kunnen V-vormige en 0-vormige 

 paren ontstaan en de beide leden van een paar kunnen 

 zelfs geheel van elkander scheiden (Fig. U— 18, PI. II). 

 Dit is een verschijnsel, waarop in den laatsten tijd in 

 het bijzonder door Strasburger is gewezen en wel 

 o. a. voor Thymelaeaceae ') en voor Urtica 2). In 

 extreme gevallen kunnen zelfs alle paren in hunne 

 beide componenten uiteenvallen. Dit kan verklaren, 

 dat Geerts bij Oenothera Lamarckiana na de synapsis 

 het vegetatieve aantal chromosomen weer zag optreden. ^) 



In het bijzonder verdient ook de aandacht, dat de 

 paren van chromosomen zeer dikwijls tot onmiddellijk 

 voor de diakinese in stervorm blijven samenhangen. 



') E. Strasburger. Zeitpunkt der Bestimmung des Geschlechts, 

 Apogamie, Partheiwgenesis und ReduUionsteilung . Hist. Beitr., Heft 

 Vil, 1909, p. 73. 



s) E. Strasburger. SexueUe und apogame Fortpflanzung lei Urti- 

 caceen. Jahrb. f. wiss. Bot., Bd. 47, 1910, Heft 3, p. 246. 



3) J. M. Geerts. Beitrage ziir Kenntnis der Cytologie und der par- 

 tieJlen Sterilitat van Oenothera Lamarckiana. Ree. des Trav. Bot. Neerl , 

 Vol. 5, 1909. 



