122 



Ik meen, dat zich hierdoor het ontstaan van kettingen 

 van achter elkander gerangschikte chromosomen, zooals 

 die door Miyake voor Galtonia en Tradescantia zijn 

 beschreven, op eenvoudige wijze laat verklaren. Stelt 

 men zich nl. voor, dat in dit stervormige stadium eenige 

 paren, in plaats van naar het periphere einde, naar het 

 centrum toe hunne componenten laten uiteenwijken, en 

 daarbij aan elkander verbonden blijven, dan kunnen 

 daardoor reeksen van achter elkaar geplaatste chromo- 

 somen ontstaan. Naar mijne meening moet deze wijze 

 van ontstaan ook voor de kettingen gelden, die door 

 Gates bij Oenothera rubrinervis zijn waargenomen en 

 die volgens hem het gevolg daarvan zijn, dat de chro- 

 mosomen gedurende de synapsis achter elkaar gerang- 

 schikt waren, zoodat de paren, overeenkomstig de opvat- 

 ting van Farmer en zijne school, door ombuiging 

 zouden moeten ontstaan. 



Ik ga nu over tot een tweede punt. Het komt mij 

 nl. voor, dat de wijze, waarop de paring der elementen 

 in de praesynaptische stadiën bij Spinacia plaats grijpt, 

 in staat is eenig licht te werpen op de controverse, die 

 nog omtrent de reductie-deeling heerscht. 



Aan het einde van de eerste § van dit hoofdstuk 

 heb ik er op gewezen, dat Gates zich voorstelt, dat 

 er in het plantenrijk twee typen van reductie-deeling 

 gevonden worden. Bij een deel der onderzochte planten 

 zou zij volgens de reeds genoemde Junktions- 

 theorie, bij een ander deel volgens de z. g. Fa I- 

 tungstheorie plaats hebben. Ik wees er reeds op, 

 dat dit, met het oog op het groote gewicht van het 

 verschijnsel, niet aannemelijk is. Hier mogen nog eenige 

 verdere argumenten volgen. 



In de eerste plaats hebben de aanhangers der beide 



