123 



richtingen zeer dikwijls dezelfde planten onderzocht. 

 Yoor deze kan dus blijkbaar slechts één der opvat- 

 tingen de juiste zijn. Dit wekt het vermoeden, dat 

 zulks ook wel voor die soorten het geval zal zijn, die 

 slechts door één der partijen werden bestudeerd. Verder 

 schijnen mij de afbeeldingen, die door voorstanders van 

 de Junktionstheorie gegeven worden, in den 

 regel beter bewijzend voor hunne opvatting te zijn, 

 dan die van de aanhangers der Faltungstheorie 

 voor de hunne. Men vergelijke bijv. de figuren, die 

 Yamanouchi voor F u c u s tot laatstgenoemde theorie 

 doen overhellen, terwijl hij voor Nephrodium eene 

 paring vóór de synapsis heeft beschreven. 



Wat mij nu een belangrijk resultaat van mijn onder- 

 zoek der reductie-deeling bij S p i n a c i a schijnt te 

 zijn, is, dat de elementen, die vóór de synapsis met 

 elkander paren, zeer fijne draden zijn. Mogelijkerwijze 

 is dit een punt, dat aan de aandacht der aanhangers 

 van de Faltungstheorie is ontsnapt, ten minste 

 in sommige gevallen. Ik denk hier in het bijzonder 

 aan het feit, dat thans drie onderzoekers voor het ge- 

 slacht Oenothera hebben gemeend, dat hier de 

 reductie-deeling volgens het schema van Farmer ver- 

 loopt. Toch is dit m. i. volstrekt niet bewezen. In de 

 eerste plaats vermoed ik, dat hier in vroege praesy- 

 naptische stadiën draden copuleeren, die nog fijner 

 zijn, dan die bij S p i n a c i a. Dit besluit ik uit 

 Fig. 3, PI. YI, uit de figuren 8 en 9 op PI. XII 

 van Geerts' onderzoek van de reductie-deeling bij Oeno- 

 thera Lamarckiana, en verder uit Fig. 10, 

 PI. XLI van de verhandeling van Dayis over O. 

 grandiflora. De banden, die men in deze figuren 

 ziet, zijn vergelijkbaar met die, welke ik voor Spinacia 



