124 



heb afgebeeld. Slechts zijn zij minder duidelijk, hetgeen 

 ik daaraan toeschrijf, dat het door deze onderzoekers 

 verkozen chroom-osmium- azijnzuur misschien geen zoo 

 geschikt fixatie-middel voor vroege praesynaptische struc- 

 turen is, als de alcohol-ijsazijn, die ik bij Spinacia 

 gebruikte. Ik houd het er dus voor, dat ook bij Oeno- 

 t h e r a eene paring van elementen in de prophasc der 

 rcductie-deeling plaats heeft. Dat na de synapsis hier 

 het vegetatieve aantal chromosomen optreedt en deze 

 in reeksen achter elkander gerangschikt kunnen zijn, 

 is geen bezwaar tegen deze opvatting, zooals ik boven 

 reeds uiteeno^ezet heb. 



Overigens ben ik van oordeel, dat Oenothera 

 geen onovertreffelijk materiaal voor het bestudeeren der 

 reductie-deeling oplevert. Hiervan heb ik mij persoon- 

 lijk overtuigd. 



Als laatste punt van bespreking wensch ik eene 

 hypothese op te stellen omtrent den aard der t r e k- 

 draden. Naar mijne meening zijn deze trekdraden 

 continu en blijven zij in den rusttoestand der kernen 

 bestaan, hoewel zij dan onzichtbaar zijn. Ik besluit dit 

 uit de volgende reeds genoemde waarnemingen bij Spi- 

 nacia. Ten eerste treden in de prophase van de 

 reductie-deeling donkere korrels, die tegen den nucleolus 

 liggen, op, waarheen telkens een paar parallel liggende 

 linine-draden zich schijnt te begeven. Later ontstaat het 

 synapsis-kluwen bijna steeds tusschen den nucleolus en 

 den kernwand en dringt dus den nucleolus naar het 

 binnenste gedeelte van de kern. Daarbij blijven kluwen 

 en nucleolus opvallend met elkander verbonden. Ten 

 tweede worden bij de homoiotype deeling de chromo- 

 somen steeds op dezelfde plaats door de trekdraden 

 aangevat, als bij de heterotype deeling het geval was. 



