129 



hunne beide overlangsche helften een weinig verder 

 uiteenwijken. Tusschen hen zijn in fig. 8 een aantal 

 fijne lijnen zichtbaar. Dit zijn de wanden der bedoelde 

 vacuolen. Allengs worden deze nu grooter en tenslotte 

 omgeven zij de chromosomen, die ook daarbij geen 

 merkbare veranderingen ondergaan. Op deze wijze ont- 

 staat de wand der dochterkernen. Dit nam ik in alle 

 bestudeerde moedercellen waar. Nooit zag ik, dat pool- 

 stralingen op eenigerlei wijze medewerkten, om de 

 kernmembraan te vormen, zooals men wel aanneemt. 

 Daaruit besluit ik derhalve, dat de kernwand een 

 tonoplast of vacuolewand is en dat het kernsap met 

 het cel vocht te vergelijken is. 



Nu doet zich de vraag voor, of men zich moet voor- 

 stellen, dat de kernholte uit één enkele vacuole of uit 

 meerdere aaneensluitende bestaat. Om een antwoord te 

 vinden, beschouwen wij de lijnen, die in de aangehaalde 

 Fig. 8 op PI. III tusschen de chromosomen gezien worden. 

 In de figuren 9 en 10, die de dochterkernen gedurende 

 de interkinese voorstellen, zijn deze verdwenen. Twee 

 verklaringen daarvan zijn mogelijk: of de wanden der 

 vacuolen zijn zoo dun geworden, dat men ze niet meer 

 ziet; in dit geval zou er slechts schijnbaar één groote 

 vacuole, nl. de kernholte zijn. Of de verschillende 

 oorspronkelijk tusschen de chromosomen aanwezige 

 vacuolen zijn werkelijk tot één groote ineengesmolten. 

 Neemt men aan, dat de wanden zijn blijven bestaan, 

 dan is het duidelijk, waarom de chromosomen aan eene 

 bepaalde plaats in de kern gebonden zijn. Neemt men echter 

 aan, dat zij verdwenen zijn, en dat dus de chromosomen 

 vrij in de kernholte komen te liggen, dan zou men tot 

 hypothesen over de geaardheid van het kernsap zijne 

 toevlucht moeten nemen, om te verklaren, waarom de 



