130 



chromosomen niet door de zwaartekracht o^edwonoren 

 worden, zich in een bepaald deel van de kernholte te 

 verzamelen. Ten slotte zou men ook kunnen overwegen, 

 dat de wanden voor een gedeelte kunnen verdwijnen, 

 terwijl er tusschen de vacuolen nog plasmadraden over- 

 blijven, die met de plasma-armpjes in volwassen cellen 

 vergelijkbaar zijn. 



Wanneer de dochterkernen der tweede deeling ont- 

 staan, kan men dezelfde verschijnselen waarnemen. 

 Weer worden de chromosomen, die aanvankelijk dicht 

 tegen elkander bij de polen der spoel lagen (Fig. 1 9 op 

 PI. III), door in volumen toenemende vacuolen van 

 elkander gedrongen (Fig. 20, PI. III). Deze omgeven 

 hen ten slotte en vormen zoo den kernwand, zonder 

 dat de chromosomen daarbij eene merkbare verandering 

 ondergaan (Fig. 21, PI. III). Ook hier is het duidelijk, 

 dat eene poolstraling bij het ontstaan der kernmembraan 

 geen rol kan spelen. Later, in de dochterkernen, zijn 

 er tusschen de chromosomen geen plasma-verbindingen 

 meer te zien. Dit moet wederom of daardoor verklaard 

 worden, dat de wanden tusschen de verschillende vacuolen, 

 die de kernholte deden ontstaan, te dun werden, om 

 nog zichtbaar te zijn, of daardoor, dat zij werkelijk 

 verdwenen zijn, zoodat de vacuolen zich met elkander 

 tot één groote vacuole, de kernholte, vereenigden. 



Bij het begin eener kerndeeling speelt zich, zooals 

 te verwachten is, het omgekeerde proces af. Het ver- 

 dwijnen van de kernmembraan in de prophase eener 

 deeling is niets anders, als het kleiner worden van de 

 vacuolen, die de chromosomen omgeven, waardoor deze 

 laatsten ten slotte vrij in het protoplasma komen te 

 liggen. 



In Fig. 1 op PI. III is dit voor de kern van eene 



