131 



pollen-moedercel van Spinacia, die juist het diakinese- 

 stadium verlaten heeft, afgebeeld. Men ziet, dat de 

 paren van chromosomen nog dezelfde gedaante hebben, 

 als in de diakinese. Het protoplasma dringt tusschen 

 hen in, terwijl alleen in het midden nog eenige open 

 plekken overgebleven zijn. Dit zijn de kernvacuolen, 

 die allengs kleiner worden. Ten slotte zijn hare afme- 

 tingen zoo gering, dat men zeggen kan dat de paren 

 der chromosomen vrij in het protoplasma liggen. Tegelijk 

 ontstaat de spoel, waarbij men slechts geringe aandui- 

 dingen van een multipolaircn oorsprong waarneemt. 



Hetzelfde verschijnsel herhaalt zich, wanneer de doch- 

 terkernen zich gaan deelen (Fig. 11 en Fig. 12 op 

 PI, III). Langzamerhand wordt de kernholte kleiner; 

 er treden tusschen de chromosomen plasmaverbindingen 

 op, die klaarblijkelijk wanden van kernvacuolen zijn, 

 en het plasma dringt tusschen de chromosomen in. Ten 

 slotte zijn de lichte plekken tusschen hen verdwenen. 

 De kernvacuolen hebben hun volumen tot een minimum 

 teruggebracht en de chromosomen liggen dus vrij in 

 het protoplasma. 



Wanneer de kernmembraan verdwijnt en de kern- 

 holte kleiner wordt, ziet men tusschen de chromosomen 

 weer plasmaverbindingen verschijnen, die wanden van 

 vacuolen zijn. Dat deze thans weer optreden, verhoogt 

 de waarschijnlijkheid, dat de kernholte niet één enkele 

 holte was, maar uit talrijke aaneensluitende vacuolen 

 met onzichtbare dunne wanden bestond. Was de kern- 

 holte slechts één vacuole, dan zou men moeten aanne- 

 men, dat aan het kleiner worden der vacuolen deelingen 

 voorafgingen. In het andere geval worden eenvoudig 

 de onzichtbare, doch feitelijk aanwezige wanden weer 

 duidelijk. 



9* 



