132 



Yerder pleit, naar ik meen, voor de opvatting van 

 den kernwand als tonoplast en van de kernholte als 

 een complex van vacuolen het volgende verschijnsel. 



Wanneer eene pollen moedercel in het stadium der 

 diakinese verkeert, ziet men in haar cytoplasma slechts 

 zeer kleine vacuolen. Zoodra zij zich echter in een 

 deelings-stadium bevindt en de chromosomen in de kern- 

 plaat liggen of op weg zijn naar of aangekomen zijn 

 bij de polen der spoel, zijn in het protoplasma der cel 

 de vacuolen groot geworden (Fig. 7, PI. III). Dit nu 

 is gemakkelijk te begrijpen, zoo men de kernmembraan 

 als tonoplast en de kernholte als een samenstel van 

 vacuolen opvat. Want het grooter worden van de 

 vacuolen in het cytoplasma kan dan ten koste van de 

 kernvacuolen geschied zijn. Zijn later de dochterkernen 

 der eerste deeling ontstaan, dan neemt men in het 

 cytoplasma wederom slechts kleine vacuolen waar. Gaan 

 zij zich echter opnieuw deelen en is hun wand ver- 

 dwenen, dan zijn de vochtholten van het plasma weer 

 groot geworden. Dit ziet men bijv. in Fig. 13 op pi. III. 

 Zijn eindelijk de dochterkernen dezer tweede deeling 

 gereed, dan zijn de alveolen van het plasma weer klein 

 geworden en in de jonge stuifmeelkorrels is dit laatste 

 dan ook fijnmazig. Hieruit volgt derhalve, dat de kern- 

 holte in volumen kan toenemen ten koste van de vacuolen 

 van het protoplasma en omgekeerd vochten aan de laatsten 

 kan afstaan. Dit pleit voor de opvatting van haar wand 

 als tonoplast. 



Yatten wij thans in korte woorden het tot nu toe 

 besprokene te zamen. 



De kern membraan is een tonoplast. 

 Bij het einde eener deeling liggen de chromosomen 

 aanvankelijk dicht bijeen en vrij in het protoplasma. 



