133 



Dan zwellen kleine vacuolen, die in dat plasma tusschen 

 de chromosomen aanwezig zijn, op, dringen daardoor 

 de chromosomen uiteen en omgeven hen ten slotte. Op 

 deze wijze wordt de kern wand gevormd. Waarschijnlijk 

 vereenigen de verschillende vacuolen, die de kernholte 

 doen ontstaan, zich niet tot één enkele, maar blijven 

 hare wanden bestaan, hoewel zij te dun zijn, om waar- 

 genomen te kunnen worden. Het toenemen in volumen 

 der kernvacuolen geschiedt ten koste van den inhoud 

 van de vacuolen van het protoplasma. Wanneer eene 

 kern zich gaat deelen en de kernmembraan verdwijnt, 

 speelt zich het omgekeerde proces af. De kern-vacuolen 

 worden dan langzamerhand kleiner, waarbij zij hun 

 vocht aan de vacuolen van het protoplasma afstaan. 

 Ten slotte zijn zij zoo klein, dat de chromosomen vrij 

 in het protoplasma komen te liggen. Daar, zooals Went 

 gevonden heeft, in één enkele cel vacuolen met ver- 

 schillende eigenschappen kunnen voorkomen, is het zeer 

 wel mogelijk, dat de kern- vacuolen zich in verschillende 

 opzichten van de andere vacuolen der cel onderscheiden. ^) 



Thans ga ik tot de bespreking van een volgend punt 

 over en zal trachten aan te toonen, dat ook in de 

 chromosomen zelven vacuolen voorkomen, 

 en dat deze de oorzaak zijn van de vormveranderingen, 

 die de eersten bij het intreden en bij het verlaten van 

 den rusttoestand ondergaan. 



Voor het bestudeeren van de vormver wisselingen 

 der chromosomen bij het einde der deelingen levert 

 S p i n a c i a geen bijzonder bruikbaar materiaal. Tijdens 

 de vegetatieve deelingen liggen deze lichamen in een 

 te dicht kluwen en in de dochterkernen van de eerste 



^) Zie de volgende §. 



