134 



deeling der stuifmeel-moedercellen ondergaan zij geen 

 belangrijke veranderingen. Slechts in de dochterkernen 

 der tweede deeling kan men het zoogenaamde alveoliseeren 

 waarnemen. Dit heb ik in Fig. 22 op PI. III afgebeeld. 

 Aanvankelijk zijn de chromosomen kort en dik. Dan 

 treden er echter holten in op en tegelijkertijd worden 

 zij langer. Het is duidelijk, dat deze holten zwellende 

 vacuolen zijn. Zij nemen in grootte toe ten koste van 

 de overige kern-vacuolen. Naar mijne meening berust 

 nu het z. g. alveoliseeren van chromosomen na eene 

 deeling algemeen op het grooter worden van talrijke 

 vacuolen. Hierdoor wordt bewerkt, dat een chromosoom 

 in een aantal vliesjes wordt verdeeld, die door wanden 

 van vacuolen begrensd zijn, en die zoo dun kunnen 

 worden, dat zij in den rusttoestand der kernen slechts 

 als een zeer fijn netwerk zichtbaar zijn. Het voor het 

 grooter worden benoodigde vocht ontleenen de chromo- 

 soom-vacuolen aan de kern-vacuolen. Door dit vacuoli- 

 seeren worden de chromosomen tot een netwerk uitgebreid 

 en daar de randen hiervan aaneen kunnen sluiten, kan 

 de geheele oppervlakte van eene kern één netwerk 

 schijnen te zijn. 



In de prophase eener deeling heeft nu het omgekeerde 

 plaats. De chromosoom-vacuolen staan hun vocht af 

 aan de kernholte en worden dus kleiner. Dientengevolge 

 trekt het chromosoom, dat in den rusttoestand netvormig 

 was, zich samen tot den meer compacten vorm, dien 

 het gedurende de nu volgende deeling behoudt. Deze 

 verschijnselen nam ik dikwijls waar. Niet alleen bij 

 vegetatieve deelingen in meristemen van wortels en in 

 het weefsel van jonge zaadknoppen en antheren van 

 S p i n a c i a , maar ook bij andere planten, o. a. in 

 vegetatiepunten van wortels van Allium Cepa. 



