135 



Overal bevestigde zich de overtuiging, dat in de chro- 

 mosomen, evenals in het protoplasma, vacuolen aan- 

 wezig zijn en dat hare veranderingen in volumen de 

 meer of minder gedrongen gedaante der chromosomen 

 teweegbrengen. 



Naar aanleiding van deze beschouwingen wensch ik 

 nog op de beide volgende punten te wijzen. 



In de eerste plaats herinner ik aan hetgeen ik in de 

 laatste § van het vierde hoofdstuk over de overlangsche 

 splitsing der chromosomen in de prophase van vegeta- 

 tieve deelingen gezegd heb. Men ziet dan in de chro- 

 mosomen eene reeks van openingen optreden, die klaar- 

 blijkelijk deze splitsing bewerken. Na hetgeen in deze 

 paragraaf over het voorkomen van vacuolen in chro- 

 mosomen gezegd is, zal het duidelijk zijn, dat ook deze 

 openingen als vacuolen moeten worden opgevat. Door 

 hare vergrooting ontstaan dan de beschreven alveolen, 

 die de splitsing der chromosomen veroorzaken. 



Ten tweede wil ik wijzen op het verband tusschen 

 de hypothese van de continuïteit der trekdraden, die ik 

 in de laatste § van het vorige hoofdstuk opstelde, en 

 hetgeen in deze paragraaf besproken is. De chromo- 

 somen zijn bijzondere gedeelten van den protoplast, 

 waarin alle erfelijke eigenschappen vertegenwoordigd 

 zijn. Dit brengt echter volstrekt niet mede, dat, zooals 

 men klaarblijkelijk meestal aanneemt, deze gedeelten 

 geheel van het overige protoplasma zouden afgesnoerd 

 zijn. Dit komt mij voor, eene willekeurige en over- 

 bodige aanname te zijn. Veeleer vormen de trekdraden 

 de verbindingen van het meer gespecialiseerde gedeelte 

 van den protoplast, in dit geval de chromosomen, met 

 het overige protoplasma. Dit verband blijft steeds bestaan, 

 ook in den rusttoestand der kernen, ofschoon men er 



