137 



deze verandering met het verdwijnen van den niicleolus 

 samengaat. Hij onderscheidt het schuimvormige plasma 

 als trophoplasma en het draderige als kinoplasma. Vooral 

 op de plaatsen, waar later de polen der spoel optreden, 

 hoopt zich dit laatste sterk op en bij het verdwijnen 

 van de kernmembraan doet het de spoeldraden op de 

 bekende wijze ontstaan, verschillend naarmate men 

 deelingen van vegetatieve cellen of wel van stuifmeel- 

 of embryozak-moedercellen bestudeert. 



Deze omvorming van trophoplasma in kinoplasma 

 berust nu in hoofdzaak op het kleiner worden van 

 vacuolen. Wanneer men zich voorstelt, dat in reeksen 

 van vacuolen de dwars wanden verdwijnen, moeten in 

 de praeparaten draden van protoplasma zichtbaar 

 worden. Dit heb ik kunnen waarnemen en wel in het 

 bijzonder bij phragmoplasten, zooals die, welke in 

 Fig. 13 op PI. III is afgebeeld. Tusschen twee draden 

 ziet men dikwijls een heldere strook, somwijlen echter 

 eene reeks van kleine holten. Verdwijnen dan de 

 d warswandjes tusschen deze, dan kan op deze wijze 

 het beeld van overlangsche draden ontstaan. 



In het midden moet gelaten worden, of het verdwijnen 

 van den nucleolus slechts toevallig tegelijkertijd met 

 het optreden van kinoplasma buiten de kern plaats 

 grijpt of wel daarmede in causaal verband staat. In het 

 laatste geval zou men zich kunnen voorstellen, dat 

 osmotisch werkzame stoffen, die in den nucleolus 

 gelocaliseerd waren, nu in het plasma worden verdeeld, 

 waar zij dan eene verkleining der onmiddellijk om de 

 kern gelegen vacuolen zouden kunnen bevorderen. 



Volgens de bovenstaande beschouwingen berust het 

 mechanisme van het kerndeelingsproces in hoofdzaak 

 op de werking van vacuolen. In de prophase eener 



