138 



deeling worden de chromosoom-vacuolen kleiner en 

 staan zij haar vocht aan de kernvacuolen af. Tevens 

 differentieert zich rondom de kern, door het kleiner 

 worden der vacuolen, het schuim vormig trophoplasma 

 tot draderig kinoplasma. Dan vermindereu ook de 

 kernvacuolen haar volumen, en ontstaat de spoel uit 

 het kinoplasma, dat voornamelijk aan de polen der 

 kern gelegen is. Hierbij kunnen de plasmadraden, die 

 nu van beide kanten tot elkander naderen, tot door- 

 loopende spoeldraden of steundraden worden, door zich 

 met elkander te vereenigen. Dit behoeft echter niet te 

 geschieden. Voor de trekdraden neem ik, zooals reeds 

 gezegd is, continuïteit aan, d. w. z., dat zij steeds 

 aanwezig zijn. 



Ten slotte moge naar aanleiding van het tot dusver 

 besprokene nog eene opmerking volgen over de beweging 

 van de dochterchromosomen eener deeling naar de 

 polen der spoel. 



Alfred Fischer ^) schrijft deze beweging aan 

 groei- en bewegings verschijnselen van het protoplasma 

 toe. Daartegenover nemen de meeste botanische cytologen 

 aan, dat de trekdraden het vermogen hebben, om de 

 chromosomen naar de polen der spoel te trekken. 

 Daartoe zouden de polen veelal rechtstreeks met den 

 ectoplast verbonden of anders daaraan door poolstralingen 

 als het ware opgehangen zijn. Wanneer de trekdraden 

 korter worden, nemen zij echter niet in dikte toe. 

 Daarom neemt Strasburger aan, dat hunne verkorting 

 op een verlies van substantie berust. -) „So wie diese 



1) Alfred Fischer. Fixierung, Fiirbung und Bau des Protoplasma. 

 p. 252. 



') 1. c, 1900, p. 142. 



