141 



eenzelfde cel vacuolen van verschillenden aard kunnen 

 voorkomen. 



Onze kennis van de vacuolen in meristeraatische cel- 

 len steunt op de onderzoekingen van Went i). Zij doen 

 zich daar even zoo voor als in volwassen cellen, doch 

 zijn in den regel zeer klein en in grooten getale aan- 

 wezig. Went onderzocht de initiaal-cellen van stengels 

 en wortels van Phanerogamen, de topcellen van Krypto- 

 gamen, zeer jeugdige cellen van wieren en fungi, 

 embryozakken, eicellen, pollenkorrels en cambiumcellen. 

 Overal trof hij vacuolen aan en wel meestal meerdere 

 in één enkele cel. Slechts in de topcel van vele Krypto- 

 gamen en in de eicel der Phanerogamen zag hij dikwijls 

 slechts één groote vacuole. Om deze vochtblazen waar 

 te nemen, is het meestal voldoende de praeparaten in 

 eene 5 % suikeroplossing te brengen. Dat zij ook in 

 deze cellen in het bezit zijn van een eigen wand, toonde 

 Went aan, door van het volgende verschijnsel gebruik 

 te maken. 



Wanneer men eene volwassen cel met eene 10 % 

 oplossing van kaliumnitraat plasmolyseert, kan het 

 gebeuren, dat de beide buitenste lagen van den proto- 

 plast afsterven, terwijl alleen de tonoplast zich con- 

 traheert. Is de cel ongekleurd en had men bij de 

 salpeteroplossing een weinig eosine gevoegd, dan kan 

 men in dit geval de vacuole als eene kleurlooze blaas 

 in de roode vloeistof zien liggen, terwijl de beide buitenste 

 lagen van het protoplasma zich intensief kleuren. Dit 



^) F. A, F. C. Went. De jongste toestanden der vacuolen. Dissertatie, 

 Amsterdam, 1886. 



Les premiers états des vacuoles. Arch. Néerl. des Sc. ex. et nat., 1887. 



Die Vermehrung der normalen Vacuolen durch Theilung. Jahrb. f. 

 wiss. Bot., Bd. XIX, 1888. 



