143 



af en kleurden zich rood, terwijl de vacuolen in leven 

 bleven en als kleurlooze blaasjes in de roode massa la- 

 gen. Door eene zachte drukking kon hij ze uit het ge- 

 kleurde plasma te voorschijn laten treden. Verwarmde 

 hij daarna het praeparaat onder het microscoop, dan 

 zag hij de blaasjes plotseling barsten, zoodra de tem- 

 peratuurgrens van het leven bereikt werd. 



Uit het aangehaalde blijkt, dat reeds in de jongste 

 cellen vele kleine vacuolen met een eigen wand of 

 tonoplast aanwezig zijn. Past men dit op jonge kernen 

 toe, dan moet men het zeer wel mogelijk achten, dat 

 na eene kerndeeling, als de chromosomen bij de polen 

 der spoel gelegen zijn, kleine vacuolen tusschen hen 

 voorhanden zijn en door hun opzwellen de kernmem- 

 braan vormen. Evenzoo valt de mogelijkheid niet te 

 ontkennen, dat in de chromosomen zelven eveneens va- 

 cuolen aanwezig zijn en dat deze het z.g. alveoliseeren 

 veroorzaken. 



In het bijzonder wil ik er op wijzen, dat van deze 

 vacuolen de wand als het primaire en de inhoud als 

 het secundaire beschouwd moet worden, niettegenstaande 

 dit in tegenstelling is met de opvatting van Pfeffer'). 

 Deze toch meent, dat overvloedig opgenomen imbibitie- 

 water zich in druppelvorm te midden van het proto- 

 plasma zou verzamelen en dat dit er dan een wand 

 om zou afzetten. Om deze meening te staven, geeft hij 

 eene afbeelding van een wortelhaar van Hydrocharis 

 morsus ranae, dat in water opengedrukt is. In het uit- 

 gevloeide protoplasma treden nu groote vacuolen op, en 

 wel volgens Pfeffer tengevolge van de uitscheiding 

 van overvloedig opgenomen imbibitiewater. Met min- 



1) Pfeffer. Pflanzenphysiologie, p. 92, fig. 6. 



