146 



doch de overige niet, zooals dit bij vele bloembladeren 

 het 2-eval is. Een voorbeeld hiervan leveren de bloemen 

 van Camellia, die mede door Went werden bestudeerd. 

 Hier ligt in het midden van elke cel een rood cel vocht 

 en daaromheen meerdere kleine kleurlooze z.g. adven- 

 tieve vacuolen. Het gekleurde celvocht vertoont boven- 

 dien eene reactie op looistof. Onderzoekt men nu jonge 

 nog kleurlooze bloembladeren, dan blijkt, dat de looistof 

 reeds dan in de middelste vacuole aanwezig is. Op 

 nog jongere stadiën zijn de verschillende vacuolen ook 

 in dit opzicht niet van elkander te onderscheiden. Dit 

 nu is voor ons doel zeer belangrijk. Vacuolen, die op 

 een jeugdig stadium in niets van elkander schijnen af 

 te wijken, kunnen later toch verschillende eigenschappen 

 hebben. Evengoed is het dus mogelijk, dat kleine vacu- 

 olen, die tusschen en om de chromosomen liggen, 

 wanneer deze na eene deeling bij de polen der spoel 

 zijn aangekomen, zich tot kern-vacuolen difFerentieeren 

 en zich daarbij in verschillende opzichten van de overige 

 vacuolen der cel onderscheiden. 



Naar aanleiding hiervan kan de vraag opgeworpen 

 worden, of men moet aannemen, dat deze kern-vacu- 

 olen afzonderlijke vacuolen met bijzondere eigenschappen 

 zijn, dan wel of de gewone vacuolen der cel onder 

 bepaalde invloeden die eigenschappen kunnen aan- 

 nemen. In het eerste geval zou men zich moeten voor- 

 stellen, dat bij eene kerndeeling de klein geworden 

 kern-vacuolen zich met de chromosomen naar de polen 

 begeven en daar opnieuw opzwellen. In het tweede 

 geval zouden telkens willekeurige vacuolen van het 

 protoplasma onder den invloed der chromosomen kunnen 

 komen en daarbij tot kern vacuolen worden. 



Het laatste komt mij het meest waarschijnlijk voor, 



