147 



daar voor deze opvatting gewichtige argumenten pleiten. 

 Zoo komen volgensWENT in de bloembladeren van Glycine 

 sinensis witte en blauwe vacuolen voor, die door alle 

 overgangen met elkander zijn verbonden. Dit maakt 

 het onwaarschijnlijk, dat voor elke kleurschakeering 

 een bijzondere tonoplast aanwezig zou zijn. Een krachtig 

 argument levert ook het volgende. Wanneer men eene 

 witbloeiende variëteit van eene roode soort met het 

 stuifmeel der laatstgenoemde bevrucht, pleegt in den 

 bastaard de roode kleur te domineeren. De vacuolen 

 van den bastaard ontstaan echter uit die van de eicel 

 der moederplant en deze zouden bij zelfbestuiving slechts 

 ongekleurde nakomelingen geven. Blijkbaar brengt dus 

 de mannelijke geslachtskern de eigenschap voor de kleur 

 mede en worden de vacuolen van den bastaard door 

 deze beïnvloed. Hiermede vergelijkbaar is het volgende 

 voorbeeld, dat door de Vries ^) genoemd wordt. Wordt 

 eene plant, die niet het vermogen heeft, om in haar 

 vacuolen appelzuur te vormen, bestoven door eene andere, 

 die dat vermogen wel heeft, zoo komt dit zuur toch 

 in de vacuolen van den bastaard voor. Dit is dan 

 klaarblijkelijk door de aanwezigheid van de mannelijke 

 kern veroorzaakt. 



In de opgenoemde voorbeelden veranderen vacuolen 

 hare eigenschappen onder den invloed der celkernen. 

 Wij mogen dit dus ook voor de vacuolen der celkernen 

 zelven aannemen. 



^) Db Vbies. Intracellulare Pangenesis. 1889, p. 198. 



10* 



