150 



stelling, dat het protoplasma der cel zich door eene 

 membraan tegen de vochtholte zou begrenzen, wordt 

 daardoor geheel overbodig. 



Op dezelfde wijze ontstaat volgens GtRÉöoire en 

 WiJGAERTS ^) de kernmembraan bij Trillium. Bij het 

 einde eener deeling vormen de chromosomen een „tas- 

 sement polaire", waarbij zij elkander zijdelings aanra- 

 ken ^) „C'est en ce moment que 1'on voit apparattre, 

 entourant et baignant l'ensemble chroraosomique, Ie 

 liquide qui constituera Fenchylème du futur noyau. Il 

 augmente rapidement, determinant (comme nous Ie ver- 

 rons) la formation de la vacuole nucléaire et de sa 

 membrane". 



Dit heeft tengevolge, dat de chromosomen zich van 

 elkander verwijderen, en daarbij nemen de genoemde 

 auteurs anastomosen tusschen hen waar. Deze beschou- 

 wen zij als draden, welker ontstaan een gevolg zou 

 zijn van de voorafgegane aanraking in verband met 

 eene visqueuse natuur der chromosomen. De mogelijk- 

 heid, dat op deze wijze bij het uiteengaan der chromo- 

 somen draden gevormd worden, is natuurlijk niet te 

 ontkennen. Waarschijnlijker is het echter, dat de be- 

 doelde anastomosen niet anders zijn, dan de wanden 

 van de vacuolen, die de kernholte zullen doen ontstaan. 

 GrÉgoire en Wygaerts vergelijken zelven echter deze 

 vochtholten niet met echte vacuolen en meenen, even 

 als Lawson, dat de kernmembraan eerst later ontstaat 

 door „une condensation périphérique du cytoplasme au- 

 tour de l'enchylème nucléaire" ^). 



') ViCTOR GrÉgoire et A. Wijgaerts. La reconstituHon du noyau 

 et la formation des chromosomes, ha Cellule, ï. XXI, Fase. I, 1903. 

 ') 1. c, p. 16 en 17. 

 ») 1. c, p. 27. 



