159 



bestaat dan uit twee naast elkander liggende 

 chromosomen en is dus eigenlijk eene dubbele lis. 

 Dit blijkt o. a. uit talrijke splijtingen. Meestal ziet 

 men op deze wijze zes lissen ontstaan, daar dit het 

 ö-eneratieve aantal is. Van elke lis maakt zich in den 

 regel ten slotte een der uiteinden uit het kluwen vrij ; 

 op deze wijze openen de lissen zich. Het andere uiteinde 

 blijft dan in het midden der kern in het kluwen. 

 Daarna heeft eene gelijkmatige verdikking en verkorting 

 der paren plaats, waarbij de vroegere lisvorm langen 

 tijd als knik kenbaar kan blijven. Tot onmiddellijk 

 vóór het stadium der d i a k i n e s e kunnen de paren 

 zóó in het midden der kern in stervorm blijven 

 samenhangen. Maar dan wordt dit verband opgeheven 

 en begeven zij zich naar den kern wand. Daarbij kunnen 

 de beide chromosomen van een paar tot een O-vorm 

 of tot een V-vorm uiteenwijken of zelfs elkander geheel 

 loslaten. In de embryozak-moedercellen kunnen bij de 

 diakinese ook tetraden optreden. 



De heterotype en homoiotype deelingen 

 verloopen daarna verder, zooals dit voor andere planten 

 bekend is. Hare studie leidde mij echter tot het opstel- 

 len der hypothese, dat de trekdraden con- 

 tinu zijn, m.a.w. dat zij in den rusttoestand der 

 kernen, hoewel onzichtbaar, aanwezig blijven. De 

 p h r a g m o p 1 a s t, die na de eerste deel ing tusschen 

 de dochterkernen optreedt, ontstaat niet door eene 

 splitsing der primair aanwezige verbindingsdraden, 

 maar daardoor, dat het protoplasma zich opnieuw 

 tot draden differentieert. 



De kernmembraan is een tonoplast. 

 Na eene deeling zwellen kleine vacuolen, die in het 

 protoplasma tusschen en om de bij de polen der spoel 



