IV. De Genei^e et Specie, io5 



irum mediura avulsum^ s. ullo aliquo loco a val-' 

 Tula sua sokitum, pro se ipso nil esse nisi ip- 

 sissimum nervum valvulae meclium materia ve- 

 getabili magis refertum, formam autem suani 

 soli solutionis suae loco clebere, quem locura 

 non solum in unius ejusdemque generis (ut rao- 

 do dictae Calamagrostios) speciebus, sed etiara 

 haud raro in una eademque specie (v. gr, in 

 udlopecuro pratensi) maxime vagum esse obser- 

 vamus ; setam hancce epipbysiformem neuti- 

 quam apte inter notas genericas recipi, ne di- 

 cam solam generis notam constituerc posse, fa« 

 cile intelligitur. Ex eo autem , quod setara 

 quamcunKjue eo crassiorem eoque magis elon- 

 galam et aristaeformem fieri viderimus , quo 

 infcrius e squama exeat, argumentari licebit iu 

 bunc modum : setam insignem, ex apice valvu- 

 lae enatam, praesertim validiorem et praelon- 

 gam , sive vera sit seta, sive formam subulae 

 vel aristae induerit, non simplicis nervi avulsi, 

 sed epipby ii peculiaris ac genuinae natura prae- 

 ditam eise. Itaque multo gravioris momenti 

 quam arlstae ac setae udlgrostios ^ CalamagrO" 

 stios , Poljpogonis rel., imo verae evolutionis 

 floralis monumentum et propterea reapse ge- 

 nerica nota erit arista terminalis StipaCj XJrach» 



