IV. De Genere ct Specie. 109 



evolutionem gramincam proftciisci ex uuo eo- 

 dem(}ue principio liorali , gcueroque nou for- 

 jriis siugularibus , scd pondcratis ipsius maLc- 

 riae floralis cvolutae modidcationibus progres-» 

 siris rite coustitui possc. Jam Graminum sin- 

 gulorum sive Specierum considerandarum ra- 

 tioues ex allcuo atque ab hoc prorsus diverso 

 principio tandem derivare licebit? — - Siquidem 

 dififerentiae generica^ character e cbaractere fa- 

 'miliae universali deducendus est; differentia: 

 speciei e geueris cbaractere petatur necesse erit. 

 Ex quo, me quidcm judice, sequitur, notas 

 speci{icas specierum, periude ab generis, e ilo- 

 re ipso desumendas, atque iu liniversum legem 

 ponendam esse banc: quemadmodum, in Gra- 

 minibus, unus idemque evolutionis floralis gra- 

 dus genera constituit; ita bujus unius ejus- 

 demque gradus niodificatioues constituunt spe- 

 cies. Itaque, ut speciei notio rite concipia- 

 tur, primum generis natura probe perspicieu- 

 da est; nam quae in genere fallaces sunt no- 

 tae , iu specie, generis ectypo (Fund, ^gr, 

 p> 56.), non certiores erunt. Sic v. gr. arista 

 in ^4grostiy ^lopecuro , Poljpogone vix ullius, 

 in Stipaj ^ristida , Miihlenbergia magni mo-' 

 menti erit e. s. p. Partes autem formasque, 



