10 



geslaclitsverdeeliiig' eenigszins (doch niet geheel) blijkt samen te 

 hangen. Ondertusschen is ook deze indeeling niet onveranderd 

 gebleven. Celahovshj toonde aan, dat de eindaartjes der Cari- 

 ceae niet cymeus, doch racemeus van oorsprong zijn, en Pax 

 (cf. Engl. Jahrb. 1890, Litteratur Berichte p. 32) geeft dit toe 

 en stelt daarom voor, 3 onderl'amilies: de Scirpoideae, B/n/iic/io- 

 sporideae en Caricoideae, aan te nemen. 



Baillon, in „Histoire des plantes" XII 1894, volgt in hoofd- 

 zaak Pax's eerste indeeling. Doeh naast de 2 hoofdseriën der 

 Cypcreae en Cariceae plaatst hij als 3^ de OreohoJeae met het geslacht 

 Oreobolus, dat zich door zijn dubbel drietallig duidelijk ont- 

 wikkeld perianthium onderscheidt en daardoor het meest tot 

 het t3'pe der Jitncaceae nadert; ook bestaat alleen bij dit ge- 

 slacht de inflorescentie uit één terminale hermaphrodite bloem. 

 Wanneer wij daarom Oreobolus als tusschenstadium tusschen 

 de Juncaceae en overige Cyperaceae opvatten en de Cariceae 

 als afzonderlijke groep nemen, wordt het schema van Pax (l.c. 

 - p. 311) aldus: 



Juncaceae 

 üreoboleae 

 Hypolytreae 



CyjDereae, Scirj)eae Rhynchosporeae 



Sclerieae? Cainceae 



Hoppieae Gahnieae 



waarbij de Juncaceae als de laagst ontwikkelde (d. w. h. z. minst 

 gereduceerde, dus oudste) groep moet beschouwd worden. 



Zie hieromtrent verder Pax l.c, alwaar ook het verband 

 resp. onderscheid van Cyperaceae met Gramineae nader be- 

 sproken wordt. 



,1 NAAR ANATOMISCHE KENMERKEN. 



Allereerst heelt Diival Joure do Cj'peraceae anatomisch onder- 

 zocht (Etude histotaxique des Cijperus de France in Mém. de 

 l'acad. des se. et lettres de Montpellier, sect. des se. T. 8. 1872-^ 

 1875 p. 347 ; 3 tab.); hij heeft zich tot de in Frankrijk voor- 

 komende Cyperus-soorten bepaald en zich tot taak gesteld ana- 



