80 



clie steecis liooger flfin liet involucraalblafl is ingeplant en opposiet aan 

 dit blad is geplaatst, (een en ander zooals juist bij de genoemde soorten 

 goed te zien is); de buitenste resp. laagste stralen zijn het sterkst ont- 

 wikkeld, de binnenste of hoogste het minst (cf. Tab. I fig.Ort). — Het scherm 

 kan enkelvoudig of samengesteld zijn; in het eerste geval is het scherm, 

 in het laatste zijn de schermpjes soms op zoodanige wijze gebouwd, dat 

 het scherm of schermpje meer oji een ,panicula" („corymbus" volgens 

 Clarke 86 p. 11 ) gelijkt, o.a. bij C. Iria, polystachyus en distans (cf. Tab. 

 I fig. 9i). Alle vertakte assen hebben in dat geval evenals de stralen van 

 een scherm of schermpje een bractee en een (ovei'staande) ochrea; de 

 on vertakte spicae dragen hun spiculae in een klein gebleven gluma, dikwijls 

 (vooral bij de laagste) in een acuminate bractee verlengd, terwijl de ochrea 

 door de volgende (ook klein gebleven) glunia wordt vertegenwoordigd. 

 Bij C. distans b.v. zijn van de hoogere spiculae de onderste twee glumae 

 klein en leeg; de laagste hebben het onderste van die twee schubjes in een 

 acuminate bractee verlengd; daar beneden beginnen de vertakkingen, die 

 alle langere bracteeën en een overstaande ochrea aan hun voet hebben 

 (cf. Tab. I. fig. 9i). Bij C. Iria hebben alle spiculae een acuminate bractee; 

 hier zijn de ochreae der vertakkingen slecht ontwikkeld, gluma-achtig. 

 C. polystachyus heeft aan zijn vertakkingen goede ochreae, doch de brac- 

 teën zijn hier zeer weinig ontwikkeld (= klein gebleven glumae); bij 

 C. pennatus gaat de ochrea der onderste vertakkingen bij de hoogere 

 langzamerhand in een gluma over, terwijl ook de overstaande bractee 

 reduceert. — De spiculae staan ten slotte in min of meer ontwikkelde 

 aren aan het eind der stralen, de glumae evenzoo aan de assen der spiculae. 



De streden. Van deze wordt in de eerste plaats het aantal ojjgegeven, 

 dikwijls alleen het aantal der langere of goed ontwikkelde; degene die 

 aan hun top geen spiculae dragen maar stralen van hoogere orde, worden 

 vervolgens tot aan de plaats waar die stralen ontspringen, genieten, degene 

 welke de spiculae aan hun top dragen, tot aan de plaats waar deze aan 

 den straal beginnen voor te komen ; hierdoor verkrijgt men voor de stralen 

 van de hoogste orde een scherpe grens, die aldus gekozen is omdat de 

 spica soms neiging vertoont samengesteld te worden (in het minste geval 

 door het optreden van spiculae twee aan twee onderaan de spica, tot aan 

 de vorming van een „panicula" toe) ; dit heeft bovendien in de zelfde 

 soort niet bij alle spicae gelijkelijk plaats, zoodat men goed doet ook de 

 enkelvoudige als een (tot hiertoe gereduceerde) bloeiwijze van hooger orde 

 op te vatten en de stralen der naast-lagere orde dus tot aan de basis der 

 aan hun uiteinde staande spica te nieten. Radü apice spicati oi Spicae in 



