32 



as der spica staan de spiculae veelal diclit opeen on naar alle kanten 

 gericht (b.v. bij C. nitens), de hoogste naar boven, de laagste naar beneden ; 

 in de beschrijving worden 'iij Aan quocunique du-er(/entes (= uudiqiie pateittes 

 bij Clarke e.a.) genoemd. Zij vallen bij de verschillende ondergeslachten 

 op verschillende wijze uiteen; bij Pycreus, Jimcellus en Eucyperus blijft 

 de rhachilla, docli vallen de gluinae af; bij Mariscus en Kyllinga valt 

 de geheele spicula boven (soms beneden) de laagste (steriele) glumae 

 af; bij Diclidium valt de rhachilla in hare internodien uiteen, ieder met 

 de bijbehoorende gluma voorzien. 



RliachiUa. De as der spicula is meestal eenigszins samengedrukt {com- 

 j)ressri) soms zeer sterk (valde compressa) zoodat zij plat is; gewoonlijk 

 in een richting loodrecht op de spicula, soms (bij het ondergeslacht Pycreus) 

 in dezelfde richting als de spicula. Zij is meestal van ongeveer dezelfde 

 kleur als de glumae, soms afstekend zwart (bij C. Zollingeri, pilosus, 

 pulcherrimus). De as bestaat uit duidelijke internodien, waarvan de 

 maat nl. de afstand tusschen de inplantingen van twee glumae aan de- 

 zelfde zijde (uno latere = ;/. /., zooals steeds is aangegeven) wordt opge- 

 geven omdat hunne grootte (in verband met de lengte der glumae) van 

 groeten invloed is op den habitus der spicula en gewoonlijk constant in 

 dezelfde soort of variëteit is (niét constant b.v. in C. malaccensis). De 

 vleugels aan de as, die dikwijls een belangrijk kenmerk vormen, zijn ver- 

 lengsels van de glumae, zooals men b.v. bij C. compressus, digitatus 

 en elatus duidelijk kan waarnemen waar ze, ook na het afvallen der 

 glumae aan deze blijven bevestigd ; zij zijn ten minste in den aanvang 

 met de as der spicula vergroeid, soms bovendien met den rug van de 

 hoogere glumae aan de andere zijde der as, waardoor de rhachilla dan 

 doorloopeud 4-vleugelig is (C. hyalinus). Hun vorm is verschillend (veelal 

 in verband met de lengte van de internodien der as) ; zij zijn meest 

 vliesachtig en wit, soms turgide (G. niichauxianus), dikwijls ook gevlekt. 



Glumae. Deze worden steeds, evenals ze aan de spicula slechts voor 

 de helft gezien worden, zoo ook bij het opgeven van maat en vorm 

 (overigens niét) van ééue zijde beschouwd; dit levert het directe voordeel 

 dat men de gluma ter herkenning niet behoeft uit te spreiden, wat dik- 

 wijls niet goed mogelijk is, en bovendien het voordeel, dat bij het be- 

 schrijven de vorm meer afwisseling biedt; en de vorm d.w.z. vérhouding 

 van lengte en breedte, is bij dit en andere organen gewoonlijk meer con- 

 stant en dus van meer belang dan de absolute grootte. De glumae 

 worden ondersteld ongewapend {miiticae) te zijn; alleen bij wijze van 



