3;1 



te^i'iisti'lliiiif met, atiiiert soorten is dit oi)<f('ffeveii. Hij leiiffte- en hreiulto- 

 ht'piiliiiji (lienilt'ii voor mailt in dt-ii ri'ifol eenifje fflmiuie beneilen liet 

 niiililei) lier sjjiciila; de «gezamenlijke leMufte en breedte werden dan door 

 liet aantal gedeeld, waardoor de maat dilov ijls een eeniffsziii.s lioo<re breuk 

 is; de imbiieatio wordt uittfedrukt door een breuk die het gedeelte der 

 •rluiiiii aanfreet't, widke door de naast voorgaande glunia wordt bedekt. 

 Hier /.oow(d als bij de o])gave der breedte is in den regel de inucro, cuspis 

 ot' arista cb-i' gluma niet niedegerekend maar afzonderlijk opgegeven; in 

 't omgekeerde geval is "t vermeld. De top der gluinao wordt scherp, 

 zeer stomp ot', zoo dit geen van lieide het geval is, eenvoudig stomp 

 {it/ihisii\ genoemd ; evenzoo worden zij coinjjri'SKdc genoemd wanneer ze 

 noch scherp gekield noch i)izonder stomp van rug zijn. De kiel is meestal 

 kaal en zonder aanhangsels; dan is daarvan geen melding gemaakt; maar 

 soms is zij gestckeld (('. brevifblius. hyalinus, cephalotes) of gevleu- 

 geld (('. nionocephalus, s(|uamulatus). Gewoonlijk staan de glnmae onder 

 een kleinen hoek uit; wanneer ze bizonder veel of bizonder weinig uit- 

 staan (in het laatste geval dus min of meer (((iiujctlnikt staan), wordt 

 hiervan melding gemaakt; overigens is uit de opgave van de breedte 

 der .spicula. de lengte der glumae en ilie der internodii de richting der 

 glumae op te maken. Overgangen van glumae in bracteën en van deze 

 in involucraal bladen vindt men bij C. cephalotes (cf. Tab. IV fig. 1). De 

 onderste glumae eener spicula zijn gewoonlijk klein en steriel, terwijl de 

 laagste soms bractee-achtig ontwikkeld is. Die steriele glumae blijven 

 dikwijl.s nog aan de as der spicula zitten nadat de overige reeds afge- 

 vallen zjjn. Bij de ondergeslachten Mariscus, Diclidium en Kyllinga, zijn 

 de twee laagste glumae steeds klein en leeg en blijven ze in den regel 

 met de basis der rhachilla aan de as der spica bevestigd, nadat de 

 spieulae van de spica zijn afgevallen (cf. Tab. 11 en VI ). 



Mceldfinleu. Deze leveren somtijds geschikte soortskennierken op. De 

 filamenten hel»ben meestal denzelfden lang-smallen vorm, doch zijn nu eens 

 spoedig afvallend, dan eens lang blijvend (d.w.z. aan de as, nadat de 

 glumae reeds zijn afgevallen), zooals b.v. bij C. malaccensis, globosus, 

 sulcinux). De anthera is meestal klein (tot + -'/i ni.M. parra genoemd), 

 doch soms 1 m.M. of langer (b.v. bij de ,Corymbosi") in welke gevallen de 

 lengte wordt opgegeven, fievvoonlijk eindigt ze stomp en blind, hetgeen 

 dan in den regel niet is vermeld; is ze aan den top harig (b.v. bij (!. Haspan 

 forma primaria, C. platystylis) of gesnaveld door het uitgegroeide helm- 

 bindsel (b.v. bij ('. elatus) dan wordt dit ojigegeven. Het fraaiste voor- 

 beeld van dien aard biedt C. platyphyllus (cf. Tab. IV tig. 37). 



3 



