SUBGENUS KYLLINGA. 



Spimdae pauciflorae, valde compressae ; rhacInUa recte ad spiculam 

 compressa, (infra- vel supra glumas infimas duas) decidua; ylumae supe- 

 riores (nonnuniquam etiam infimae) rhachillae delapsae fixae manentes; 

 stylus bifidus; iichaeiiiuii) ))i late fatum, iiiargine in rhacliillam obversa. 



Kvllinga Rotth. Dettcr. vl Ir. y. \1 p.p. (Mariscis exolusis); Vahl 

 En. pi. II p. 379; Kuntli Ivii. />!. II p. 1-27: .I//7. /-/. ha/. lUit.lll p. 290; 

 Borrk. in L. XXXV p. 408 (sectione II exclusa): Clarkr in J.L.S. XXI 

 p. ;5;3; idem in Fl. Br. Ind. VI p. 587. 



Opnwrkiiif/. Het geslacht KijJUikjii is 't eerst door lioftböll I.c. ge- 

 vormd ,es plantis pro maxima parte notis, sed antea sub aiienis generi- 

 bus expositis, more alioruni Botanicorum ad novum genus in honoreni 

 meritissimi nostri Kyllingii collatis'" .... „simplicitate sua se a reliquis 

 distinguens omnibus hujus familiae. qnun] non spicula inibricata sive 

 araento, at calyce unifloro, aeque ac corolla biglunii, floreat." Met ,calyx'" 

 bedoelt hij blijkbaar de onderste twee leege gluuiae, met „corolla" de 

 vruchtdragende gluma en de hoogere. Zijn geslachtsbeschrijving is zeer 

 onvolledig; hoofdkenmerk is het gering aantal bloemen der spicula, en 

 daardoor omvat zijn geslacht behalve Kijllinga soorten (volgens onze op- 

 vatting) ook Mariticus umbelUdus Aut. {Kyllinga iimbellata Rottb.). — Vahl 

 I.c. scheidt Mariscus van Kyllinga af door als kenmerk bij het laatstge- 

 noemde geslacht te voegen: „stylus bifidus". — A'. Brown (,Prodromus" p. 33) 

 geeft dezelfde kenmerken voor Kyllinga, doch in de taal van onze opvat- 

 ting. — Nees in Linnaea IX p. 286, vult de beschrijving aan door de 

 opgave : ,caryopsis compressa". — Kunth I.c. geeft de eerste volledige 

 beschrijving. — Bueckehr voegt alsnog als kenmerk toe: ,spiculae discis 

 prominentibus iinpositae". — Clarke 1.1. cc. duidt dit kenmerk anders en 

 geeft op, dat de spiculae bij Kyllinga boven de laagste 2 glumae afbreken, 

 zoodat een basaalstompje van de rhachilla met de onderste 2 glumae er 

 aan, overblijft; beide hebben naar mijne bevinding gedeeltelijk gelijk; bij 

 e. moiiocephulus blijven de laagste glumae der spicula stevig onder aan de 

 rhachilla vast zitten, terwijl deze boven haar breekt en afvalt, zoodat 



