268 



1775, Sclireber, Säiigetli. 1 p. 208, lab. 69, 

 70: icoiies BufFoni, iiomina Liniiaei. 



1777, Erxleben, Sy st. p. 98, o in ne m littera- 

 turam colligit. Nil novi addit, sed nova iiomi- 

 na pro Linneana substituit; dicuntur enim M. 

 braclifura (M. 5-dactyla L.) et M, macroura (M. 

 4-dactyla L.). 



1777, Z i m ni e r m a n n , Specimen Zoologioe geo- 

 grapbicae. Patriam et formas secundnm priores 

 atFert. Non vidi editionen Germanicam ejusdeni 

 operis 1778. 



1 785 , B o d d a e r t , in Elencbo , formas duas ab 

 omnibus acceptas proponit, nominibus denuo mu- 

 tatis. Nam sec. Buffon dicuntur: M. Pangolinus 

 et M. Pliata^us. 



1788, Lf.slie, Asiat. Res. 1 p. 376, sub no- 

 mine Vadjra-cita describit M. laticaudam (var. 

 cauda crassiore), e prov. Babar Indiae, ubi vul- 

 garis fertur. Icon boc animal non male refert. 

 Longit. 34 poll. (se. caput 5, trancus 20, cauda 

 14); ambitus corporis 20, caudae 12 poil. — Obs. 

 Haec secundum editionem alterani, Londini 1801 

 impressam, affero. 



Dissectio ejusdem aniraalis, a Burt facta, in 

 As. Res. vol. 2 describitur. Burt externas partes 

 non describit, neque locum in India, unde animal 

 dissectum venerit, memorat. Relationem ejus in 

 Okeni Allg. Naturg. IV, 2 p. 860 (1838) perfecte 

 transscriptam invenies. 



1789, FoRSTER, in Act. Berol. (impr. 1793) pag. 

 90, tab. V et VI, icones dat cutis farctce, quam 

 sacerdos quidam danicus Tranquebariae, ad amicum, 

 Strasburgi babitantem, miserat. Forma et ratio 

 unguium, squamas corporis latae, pedumque posti- 

 corum non carinatcc, bene conveniunt cum M. 

 aticauda. Etiam nunierus vSquamarum in trunco 



