I N L E 1 1) I N G. 



ri 



Plantenkunde is eene wetenschap, die reeds in de 

 oudste tijden werd beoefend. 



Eeuwenlang ecliter bemoeiden de geleerden zicb slecbts 

 met die planten, welke den menscli nut aanbracMen als 

 voedingsgewassen, als materiaal voor het bouwen van 

 buizen, voor bet vervaardigen van kleedingstukken, werk- 

 tnigen enz.^ maar bovenal waren bet planten mot ge- 

 neeskracbtige eigenscbappen^ die door geleerden genoemd 

 en oppervlakkig beschreven werden. 



Wij 



inlandscbe volken. wel- 



ke alien een vreedzaam bestaan leiden en nit de natuur 

 bijna alles verzamelen^ wat zij voor kleeding, woning en 

 levensbeboeften noodig hebben, wij begrijpen, dat znlk 

 een onophoudelijk verkeer in de natuur de oorzaak is, dat 

 de inlanders een groot aantal planten bij name kennen. 

 Zoo is het nog bij de natuurvolken, zoo was het 

 vroeger bij de europeesche volken; men kende en be- 

 schreef oorspronkelijk slechts die planten^ welke direct 

 nut opleverden. 



Hoewel de grieksche artsen, Dioscoeides, Teopheastos 

 e. a. in hunne werken reeds geneeskracbtige kruiden 

 noemden, begonnen de nederlandsche en duitfeche ge- 

 leerden eerst in de 16"^ eeuw de planten uit hunne om- 

 geving nauwkeurig te bescbrijven en in teekening te 

 brengen. Yoor hen waren ook de geneeskracbtige krui- 

 den van het meeste belang en deze nemen dan ook in 

 hunne werken de grootste plaats in. Ook de botanische 

 tuinen, die later werden opgericht^ dienden hoofdzake- 

 lijk tot het aankweeken van medicinale gewassen. 



