2 



T)e plantenkunde was destijds weinig anders dan j^lan- 

 tenlcennis en lang lieeft Let geduurd voordat men met 

 ijver en volharding de geheimen van liet plantenleven 

 trachtte te ontsluieren. 



Om eene plant te herkennen en aan andeien duidelijk 

 te maken over welke plant men spreekfc^ dient zij eennaam 

 te dragen. Nu weten wij alien hoevele namen door in- 

 landers in verschillende streken aan dezelfde plant 



L 



worden gegeven; voor de wetenschap kunnen deze 

 plaatselijke namen niet dienstig zijn. Daarom lieeft men 

 alle planten namen gegeven, die van het latijn of grieksch 

 zijn afgeleid. 



Daarbij dienden veelal sterk in liet oogloopende eigen- 

 schappen dier planten als punten van uifcgang. Om ^en 

 enkel voorbeeld te noemen: debekende dawon remoek djoeng 

 of JcoemieS'oetjing (pi. XXYIII A) bezit licht blanwe bloem- 

 kronen met reclite^ smalle buis en twee lippen van on- 

 gelijke grootte. Naar die rechte buis heet deze plant: Orto- 

 siphon, van ortho, recbt en siphon, bnis. 



Anderen zijn namen van bekende personen, vorsten, 

 gouverneurs, geleerden, met een lat^'nschen uitgang, 



Onder de indische planten ontmoeten wij b. v: Diosco- 

 rea, Flumiera^ Bauhinia^ Jusslaea, Barleria, Commelyna. 

 Ook werden inlandsche namen verlatiniseerd. In de 

 plantennamen Bamhusa, Durioy Jamhosa, Mangifera^ Pan- 

 danns en Zalacca zijn de inlandsche namen: bamboe, 

 doeren^ djamboe^ manga, pandan en salak gemakkelijk te 

 herkennen. 



Maar deze namen waren niet voldoende, omdat men 

 spoedig bemerkte, dat vele gewassen in vorm van bloemen 

 en vruchten en in andere eigensehappen z66 op el- 

 kaar gelijken^ dat zij als naaste verwanten moesten worden 

 beschonwd en recht hadden denzelfden g eslacUsnaam te 

 dragen. 



Linnaeus (1750) was de eerste, die daarom aan iedere 

 plant twee namen gaf, de eerste als geslachtsnaam, de 

 tweede als soortnaam. 



Beze tweede naam werd op dezelfde wijze gekozen als 



