40 



samen. Dit laatste verschijnsel, plasmolysBy wordt yer- 

 oorzaakt door water-onttrekkende middelen ('); zij toch 

 dringen door de celwanden lieen, hoopeii zicli op tussclien 

 deze en den protoplast en onttrekken water aan de 

 vacuole, waardoor de protoplast in volume afneemt. 



Zoodra de dood intreedt, wordt het protoplasma troebel^ 

 ondoorschijnend, hard en bros. 



Men herkent dood protoplasma van levend door kleur- 

 reacties. Behalve enkele uitzonderingen neemt levend 

 protoplasma geen kleurstoffen op^ nauwelijks ecliter treedt 

 de dood in of deze kleurstoffen worden gretig opgeno- 

 men (b. v. Carmijn-ammoniak). Vele kleurstoffen werken 

 zelf doodend op liet protoplasma. 



Eeagentia op protoplasma. Jodium doodt en kleurt 

 bruin. Salpeterzuur kleurt iets geel; voegt men na de 

 inwerking van dit zuur, kali of ammoniak toe, dan wordt 

 bet protoplasma bruin-rood (d. L de gewone Xanthojpro- 

 teinereactie) . 



Zulke reacties zijn ecbter slecbts zwakke hulpmid- 

 delen: het protoplasma met zijne biologische eigenschap- 

 pen leeren wi) eerst goed kennen door de studie van al 

 hetgeen door deze stof wordt voortgebracht en bewerkt. 



De celkern. 



IT 



In iedere eel neemt men een afgerond lichaam waar, 

 dat wel in samenstelling zeer nauw verwant is aan het 

 protoplasma, maar toch daarvan scherp is gescheiden 



(pi IV. F— H). 



Deze celkern is vrij scherp begrensd en bestaat nit 

 Tcernplasma. Dat dit laatste iets anders is dan proto- 

 plasma^ blijkt doordat sommige kleurstoffen (methyl- 

 groen^ haematoxyline, picrocarmijnzure-ammoniak), welke 

 door protoplasma niet worden opgenomen^ de levende 

 kern wel kleuren. 



Behalve vele fijne korreltjes vindt men binnen in de 



kern ^^n 



(Icem lichaampj 



(') Suiker-oplossing, glycerine, zout-oplossinien. 



