42 



Meestal lieeft iedere eel ^en celkern; allengs heeft men 

 echter ook cellen leeren kennen, die meerdere^ soms zeer 



vele kernen bezitten. 



Bijzonder groot is liet aantal kernen by de Goelohlasten, 



waartoe ook Botrydium (pL III. D) behoort. 



Hoewel overigens bij de pbanerogamen de cellen eenker- 

 nig zijn^ vindt men tocb meerdere kernen in de jonge 

 bastvezels van een gering aantal planten, verder in de 

 stuifmeelbuizen en de embryo-zakken (zie later). 



De celkernen ontstaan nooit zelfstandig, steeds levert 

 eene oudere kern door deeling nieuwe kernen (in den 

 regel tweei; daartoe vergroot zich de kern allengs, de 



kernlichaampjes verdwijnen en bet kernplasma wordt 



doorscbijnend en glasbelder. 



Hoewel dit licbaam verscbillende vormen kan aanne- 

 men^ ontstaat tocb steeds in 't midden eene zeer dunne 

 plaat, die zieb eerst voordoet als eene donkere lijn, die spoe- 

 dig breeder en dnidelijker zicbtbaar wordt en zicb dan splitst 

 in 2 platen, die zicb allengs van elkaar verwijderen, tot- 

 dat z^ ongeveer de uiteinden der oude kernmassa bebben 

 bereikt; dan rondt zicb iedere plaat af tot eene zelfstan- 

 dige kern, terwijl ondertusscben bet kernplasma van de 

 onde kern met bet protoplasma der eel is vervloeid. 



De celwand. 



Jonge celwanden zijn zeer dnn en worden weinig of 

 niet dikker zoolang de cellen groeien; oudere celwan- 

 den daarentegen nenien in den regel zeer stei-k in 

 dikte toe. Dit is noodig om aan organen, waarvan zij 

 een onderdeel uitmaken, de noodige stevigbeid te geven. 



De verdikking beeft bij weefselcellen meestal niet overal 

 gelijkmatig plaats; bij cellen van de opperlmid, vooral 

 van dikke, leeracbtige bladeren (pL IV. S) is de buiten- 

 zijde veel dikker. Dikke celwanden vertoonen op door- 

 snede een laagsgewijzen bouw; men beeft uitgemaakt, dat 

 dit door afwisselende waterrijke en waterarme lagen wordt 

 veroorzaakt. 



/ 



