54 



bi] tet doorbreken van een zeer jong, nog opgerold 

 pisangblad. 



In oudere deelen ontstaan na de spiraalvaten : de net- 

 vaten, daarna laddervaten en eindelyk^ maar alleen in zeer 

 sterk ontwikkelde deelen^ de gestippelde vaten. 



In de teekening en de opeenvolging der vaten van 

 eenig plantendeel is derbalve een sink ontwikkelingsge- 

 scbiedenis van dit deel neergescbreven 



Zeefvaten. 



Zeefvaten ontleenen bun naam aan de zeefvormiffdoor- 



boorde 



H 



snede, fig. J juist gevoerd dwars door een tusscbenscbotU 

 Deze vatea zijn zeer rijk aan wandstandig protoplasma. 



Door de openingen in de zeefplaat staat bet protoplasma 

 eener eel met dat van de aangrenzende cellen in verbin- 

 ding, zelfs circnleert bet protoplasma niet in elke eel, 

 maar in bet gebeele vat. 



Ook de zijwanden der vaten kunnen zeefvormige tee- 

 heningen vertoonen; dit zijn echter slecbts dunnere plek- 

 ken en geene ware openingen (fig H). 



Melksapvaten 



verscJiillen in vorm aanmerkelijk van de boven behandel- 

 de vaten; deze tochliggen steeds in zekere orde naast elkaar 

 en vormen, vooral in langgerekte plantendeelen (sten- 

 gelleden, bladstelen), rechte buizen; de melksapvaten 

 daarentegen zijn op zeer grillige wijze onopboudelijk 

 vertakten verdeeld om zicb iets later weder te vereeni- 

 gen (pi. V, K). Zij komen bij planten, waaraaa zij eigen 

 zijn, in alle deelen voor. 



De inboud dezer vaten bestaat uit eene dik-vloeibare 

 kleverige stof, die doorgaanswitgekleurdisen waarin o.a. 

 zetmeelkorreltjes en caoutchouelichaampjes voorkomen- 



Dit melksap komt bij zeer vele indische planten voor; 

 breekt men eenig deel van zulk eene plant door, dan vloeit 

 dadelijk een droppel wit, kleverig melksap naar buiten. 



