57 



daar zeer verschillende en belangrijke functien te ver- 

 vullen. Vooral bijhetsnelin omvang toenemen vanjonge 

 organexij b. v. bij het strekken van stengelleden en bla- 

 deren, leveren zij het materiaal voor deze snelle volume- 

 vermeerdering . 



Bijzonder gewichtig is liet parenchym der bladeren, dat 

 hladmoes wordt genoemd (pi. IV. IJ). 



Behalve opperhuid en vaatbundels bezitten de blade- 

 ren parenchymcellen, die in den regel van tweeerlei 

 vorm zijn, Aan de onderzijde der bladeren is doorgaans 

 eene dicht aaneengesloten laag van langwerpige cellen 

 aanwezig; dit is het pallisadeweefsely waartusschen de in- 

 tercellulaire ruimten betrekkelijk klein zijn, behalve op 

 die plaatsen, waar huidmondjes voorkomen. Het grootste 

 gedeelte van het hladmoes, dat in 't midden van het blad 

 en aan de andere zyde is gelegen, bestaat uit onregel- 

 matige cellen, v^elke groote luchthondende ruimten vrij 

 laten; dit is het sj>onsweefsel. 



Alle cellen van het hladmoes zijn rijk aan protoplasma 

 en bladgroenkorrels. In deze cellen wordt uit anorgani- 

 sche stoffen, organisch voedsel bereid. 



Groote luchtrnimten moeten in het bladmoes voor- 

 komen, opdat de buitenlucht vrij daarbinnen kunne 

 circuleeren en toegang hebbe tot alle groene cellen. 



Het collencliym. 



Het gewone dunwandige parenchym is teer en niet 

 in staat aanjonge plantendeelen groote stevigheid, buig- 

 zaamheid en rekbaarheid te geven, wat vooral noodig 

 is bij jonge deelen van boomen, struiken en kruidachtige 

 gewassen om bestand te zijn tegen de soms hevige kracht 

 van den wind en teofen andere invloeden van buiten. 



Om hierin te voorzien verdikken de wanden van de 

 parenchjmcellen, welke dicht onder de opperhuid zijn 

 gelegen, zich zeer sterk en wel zoodanig, dat de hoeken, welke 

 de intercellulaire ruimten omgeven, sterk aanzwellen door 

 het afzetten van eene bepaalde stof, die aan die cellen 



