107 



regelmatig voort gednrende den verderen levensduur der 

 bladeren. 



Bij oude bladeren zyn liet dus in hoofdzaak de huid- 

 mondjes, die de verdamping re<?elen. In de eerste plaats 

 moeten wij dns nagaan, wanneer en waardoor de huid- 

 mondjes zicli openen en sluiten. 



Langen tijd ineende men, dat alle huidmondjes zich 

 in 't zonlichtj dus over dag, openen en zich 's naclits 

 sluiten. Door onderzoekingen van Leitgeb (1886) is liet 

 gebleken, dat dit volstrekt geen algemeene regel is. 



Tegenover de planten, die 's naclits hare huidmondjes 

 sluiten, staan vele anderen, die dit niet doen 



Het licht werkt echter steeds als prikkel mede, zoodat 

 de wijdte der huidmondjes grooter wordt naarmate de 

 intensiteit van het zonlicht toeneemt; dit geldt ook 

 voor die huidmondjes, welke zich 's naehts niet geheel 

 sluiten. 



Er zijn echter andere omstandigheden, die tot het ope- 

 nen en sluiten (resp. verwijden en yernauwen der spleet) 

 aanleiding geven. 



Wanneer het zonlicht direct de bladoppervlakte treft, 

 schijnt dit, in stede van een zeer gunstigen invloed uit 

 te oefenen, lets minder gunstig voor de plant te z^'n. 

 Vooral in de tropen, wanneer gednrende de middaguren 

 de zonnestralen de bladeren loodrecht treffen, vertoonen 

 zeer velen eene neiging omeen anderen stand in te nemen, 

 zdodanig, dat dan de zonnestralen het blad schuin treffen. 

 Later komen wij bij de bewegingsversehynselen (hoofd- 

 stuk XVII) hierop nitvoerig terng. 



Het doel, dat de bladeren hiermede bereiken, is te 

 groote verdamping, die het blad waterarm zon maken, 

 alsook te groote verwarming, te voorkomen. Volgens 

 Leitgeb sluiten de huidmondjes van sommige bladeren 

 zich in het directe zonlicht, waarschijnlijk met hetzelfde 

 doel, waarom onze tropische bladeren van stand vera,nderen. 



Wanneer 



wortel- 



haren moeilijk de benoodigde hoeveelheid water op te 

 nemen. Blijven nu de bladeren even sterk verdampen, 



