110 



weinig transpireeren, zijn daardoor dikwijls op het midden 

 van den dag veel warmer dan de omgeving en naderen 



de temperatuurgrens. 



De meeste onzer tropische bladeren bezitten wel eene 

 dikke opperlimd, die de cuticulaire verdamping zeer gering 

 maakt, maar de stomataire yerdamping, die de tempera- 

 tnur van het blad verlaagt, is kraclitig. 



Men kan met eenvoudige instrnmenten de verdamping 

 van bladeren meten. 



Eene goede, hoewel niet nanwkeurige, proef kan men 

 nemen door eene potplant op eene balans te plaatsen en 

 op de andere scbaal eene andere pot van gelijke grootte, 

 met vocbtige aarde gevnld^ maar zonder plant. Naast de 

 laatste plaatst men zooveel tarra tot er evenwicbt is. 

 Zet men nu het geheele toestel in de zon^ dan verdam- 

 pen de bladeren water en de plant verliest aan gewieht^ 

 wat op eene gevoelige balans spoedig merkbaar is. De 

 potten en de daarin bevatte aarde verdampen evenveel 

 water, zoodat het gewicht, dat men na 24 nnr op de 

 schaal moet plaatsen om het evenwicbt te herstellen, 

 ongeveer het gewicht is van het water, dat door de 

 bladeren der plant is verdampt. 



Een veel nauwkeuriger toestel is de transpirometer 

 (pi. VI. B,)y die geheel met water wordt gevuld, nadat een 

 versch afgesneden tak met caoutchouc in de opening a is 

 bevestigd; een ringetje h wijst in de nauwe meetbuis c den 

 stand van het water aan, 



Plaatst men het geheele toestel in het zonlicht, dan ziet 

 men eerst door temperatuursverhooging (op den thermome- 

 ter t af te lezen) het water in c stijgen en daarna weder 

 dalen naarmate de tak water verdampt. Men kan dns 

 nit deze verandering van niveau, met de noodige correc- 

 tien, het waterverlies berekenen. Gemakkelijker is het nog 

 het geheele toestel v6<5r en na de proef te wegen. waar- 

 toe bij d een haakje aangebracht is. 



Aldus kan men van uur tot uur en onder verschillende 

 omstandigheden de grootte der verdamping bepalen. 



