133 



Slechts wanneer eene voldoende hoeveellieid opgeloste 

 voedings-zouten met de wortelharen en jonge wortel- 

 vezels in aanraking komt^ zou zulk eene onophoudelijke 

 vernieuwing overbodig, zelfs onnut, zijn. 



Dit nu is feitelijk het geval bij drijvende waterplanten, 

 welke aan alle zijden door zulk eene vloeistof omgeven 

 zija en jnist de wortels dezer planten zijn weinig ont- 

 wikkeld en dragen geene wortelharen^ hetgeen dus een 

 indirect bew^*s is voor de belangrijke rol, welke de wortel- 

 haren van in aarde levende planten te vervnllen hebben. 



Ook de wortels, welke ontstaan aan onderaardsche 



H 



XIV 



hebben water op te nemen^ missen het zachte kleed van 

 wortelharen, 



Ook de luchtwortels^ waardoor vele epipbyten (pi, XXXV. 

 Bi) water uit de lucht opnemen, zijn liaarloos. Welk 

 nut zouden deze haren ook voor deze planten kunneu 

 hebben ? 



tJit het voorgaande blijkt, dat het voor de meeste 

 planten noodzakelijk is, dat de wortels den bodem bin- 

 nendringen. 



Laat ons nu nagaan, waardoor de wortels aan deze 

 neiging kunnen beantwoorden en welke krachten daarbij 



in 't spel komen. 



Gemakkelyk geschiedt dit binnendringen niet; wanneer 

 wij een dunnen stok in den grond duwen, gelukt dit 

 ons met veel moeite wel in lossen grond, maar te ver- 

 geefs wenden wij kracht aan om in een harden steen- 

 achtigen grond te steken. En toch wordt zulks door de 

 uiterst teere en fijne worteltoppen verricht. Gedeeltelijk 

 wordt dit verklaard door den eigenaardigen groei der 

 worteltoppen. De groeipunten vormen de weefsels^ waaruit 

 de wortels bestaan, en de eenmaal aangelegde cellen 

 vergrooten zieh door zoogenaamde strekking en verlengen 

 daardoor ook den wortel. Bij stengels en andere boven- 

 aardsche deelen groeien de eenmaal aangelegde cellen 

 ook door strekking^ maar het gedeelte, dat zieh onder 



