153 



in de bladmoescellen. De overgang van de fijnste uitein- 

 den der aderen in hefc bladmoes is bijna onmerkbaar. 



Eene opmerkzame beschouwing van een blad van djatU 

 hlanday waroe of djamhoe hoi, het best door liet tegen liet 

 licht te houden, doet ons die uiterst fijne verdeeling dezer 

 transportwegen opmerken. 



In de aarde zijn liet de wortelharen, die het water op- 

 znigen; in de bladeren zijn het de even nietige, ^encel- 

 dikke uiteinden der aderen (der vaatbundels), die het water 

 afstaan aan de bladmoescellen^ welke dit weder aan de 

 natuur in dampvorm teruggeven of gebruiken voor het 

 vormen van organische stoffen, 



De krachten^, die samenwerken om dat water op te 

 voeren, leerden wij reeds kennen nl.; de zuigkracht der 

 bladeren en de worteldrakking. Waar heeft echter dit 



vervoer plaats ? 



Een dicotyle stam bestaat uit houtkern en bast; daartus- 

 schen ligt het steeds werkzame cambium. Buiten den 

 bast vindt men bij boomen^ die niet gelijdelijk afschilferen, 

 nog eene schors, wier bnitenste lagen in knrk zijn over- 

 gegaan. Het oudste, dus binnenste^ gedeelte van het hont 

 (kernhout) is droog en heeft eene lichtere klenr dan de 

 vochtige en donker-gekleurde houtlagen, welke dicht 

 onder het cambium liersren. Deze laatsten vormen het 



Het 



splint 



<vat in de natuur reeds te zien is aan de holten^ die in 

 oude boomstammen veelvuldig ten koste van het kerahout 

 ontstaan, zonder den groei van den boom ook maar in 't 

 minst te benadeelen. 



Wanneer men van een takje een ringvormig stuk bast 

 afscheurt, zoddanig dat de geheele bast van het cambium 

 wordt gescheiden^ zullen de takken frissche bladeren blijven 

 dragen, want het hout levert evenals vroeger voldoende 

 hoeveelheid water. Splijt men daarentegen een tak over- 

 langs en neemt het hout plaatselijk weg zonder den bast 

 te beleedigen^ dan verwelken de bladeren. 



^e^ Jiout is dus het orgaan voor het wateryeryoer en 



